Zij ook weer...

Naar huis

"Nou, ik ga naar huis" zei ze aan het begin van de avond. En voor het eerst was "naar huis" niet meer naar mijn huis maar naar haar huis. Vreemd, raar, slikken. Afgelopen weken hebben we er langzaam naar toe kunnen werken en alvast aan wennen, maar gisteren was het definitief. Bij het opstaan beseften we dat dat de laatste nacht hier was geweest. De hele dag hebben we met zijn allen gesjouwd, geschroefd, gesopt, geplaatst en om één uur vannacht zaten dochter en ik op haar bank, wijntje in de hand, haar mooie nieuwe tv aan,  haar kaarsjes aan en keken rond.. Het was goed zo, en vooral heel mooi zo.

O, we zijn er nog niet! De kamer boven, die nu eigenlijk lege kamer heet, is nog lang geen lege kamer. Wat daar niet allemaal ingestouwd was! Grote hopen resten moeten er nog weggewerkt worden, meubelstukken afgevoerd. Die zetten we maar op Marktplaats, daar heeft ze tenslotte (toch) zelf ook een paar mooie dingen vandaan gehaald.  Haar nieuwe huis moet nog wel wat gedaan worden, maar nu even rustig aan.

Jeee, mijn kleine meisje is uit huis. "Of ons contact nu niet minder zal worden", vroeg ze zich bezorgd af. Nee, ik denk niet minder, maar wel anders. Mooier nog. Elkaar opzoeken om dingen te doen. Niet meer automatisch naast elkaar leven, maar bewust opzoeken. Ik wil nog zóveel zien in die nieuwe stad van haar. Daar kan ik elke week wel een uitje bedenken! :)

Vandaag eerst maar eens wat orde op zaken gesteld in eigen huis, hoe mooier het in dochters huis werd, hoe rommeliger bij mezelf. Maar dat is nu ook alweer aardig bijgewerkt. Nu het gewone leven weer op pakken, morgen gewoon werken, overmorgen gewoon werken.. en dan weer naar IKEA. :). En op Marktplaats zoeken naar spullen om van die (straks) lege kamer onze kamer te maken. Wat er komt? Twéé fitnessapparaten, een opbergkast voor spullen die nu nog geen plek hebben, een logeerbed natuurlijk (ze mag best nog een nachtje logeren!) een tv voor als we verschillende programma's willen zien. De wasdroger mag er ook.. enne.. (is er dan nog ruimte over???) de strijkplank en wasmand. Ik wil vanaf nu geen wasmanden en wekenlang staande strijkplanken meer op onze slaapkamer.

Maar nu ga ik ff bankhangen.. 'k heb het verdiend. :)

"Een plek onder de zon"

Toen dochter meer dan een jaar geleden meedeelde dat ze best wel "op zich zelf" wilde wonen, was ik in shock. Zo jong al? Is het dan niet leuk thuis? Weet je wat dat kost? Die shock duurde een dag en toen beseft ik me dat 20 niet zó jong is, dat het wel eens goed voor haar zou kunnen zijn en dat dicht bij school wonen wel heel erg prettig is. Als zij die stap wilde zetten moest ik dat alleen maar waarderen.

En toen begon het zoeken, het rekenen en het fantaseren. We zijn bij heel wat huizen wezen kijken. We zijn huizen tegengekomen waar je volgens mij niet kan wonen zonder een depressie te krijgen, we hebben straten gezien waar je in het donker niet meer buiten durft, maar gelukkig.. nooit hoefde ze te beslissen of ze daar wilde wonen, want altijd was er wel iemand vóór haar die besloot daar te gaan wonen. Zelfs het huis wat ze wel wilde was voor haar neus weg. Ik heb haar toen echt moeten troosten. "Meisje.. dat dit huis nu ook niet voor jou is kan alleen maar betekenen dat er een nóg leuker huis op je staat te wachten ergens". 

Op voorhand ging ze alvast snuffelen op Marktplaats. Als de werkelijkheid nog op zich laat wachten, is fantaseren ook een leuke bezigheid. Daadwerkelijk kopen was er nog niet bij want ja.. "er hebben wel andere mensen op gezeten en wie weet wat nog meer gedaan". Nee, het is niet echt een kind van d'r moeder, wiens hobby Marktplaats is. De enorme loungebank die ze uiteindelijk vond en de prijs die daarbij hoorde, trokken haar over de streep. Zo'n grote bank en niet weten hoe groot je woonkamer wordt? Is dat niet de goden verzoeken? Dat er ook nog wasbare hoezen omzaten was de laatste druppel, ze kocht hem!  Als die bank het enige was wat in de woonkamer zou passen dan was dat maar zo.

Van de week kwam er onverwacht weer een aanbieding, de volgende dag gelijk opdraven, geen idee meer wat het huis was. Weinig hoop ook. Er waren er immers al zoveel voor haar geweest die het huis afgewezen hadden, dat kon toch weinig zijn dan? Maar ik snap die mensen niet, we kwamen in een huis wat ver uitstak boven wat we tot nu toe gezien hadden. We kwamen in iets wat te mooi was om waar te zijn, en geloofden ook niet dat het waarheid zou worden. Er waren immers nog twee mensen voor haar die het zonder twijfel ook mooi zouden vinden. En ja hoor.. de eerste mevrouw zei dat ze wel geinteresseerd was. Bom, daar viel alle hoop aan diggelen. "Maar", kwam er toen achter aan.. "het was wat ver van de kinderen", dus ze nam het niet. Zoef.. ging ons hart nu naar boven weer. Wat zou de tweede mevrouw doen? De tweede mevrouw?? Die was helemaal niet aan de beurt! Dochter mocht zeggen of ze het huis wilde!! "Wat???? Ik????", zei ze. "Jaaaaaa!, ik wil het!" En, invoelend als het kind is moest ze nog even sorry zeggen tegen de dame na haar die het huis ook graag wilde.

Nog even spanning of alle papieren in orde waren en dat waren ze. Helemaal geloven doen we het pas als ze aanstaande maandag de sleutel in handen heeft. Wonen binnen bijna loopafstand van school, loopafstand van de binnenstad, langs een gracht, in een bijzonder complex. Vaak zat het haar tegen in het leven.. maar soms is ze een ongelofelijke spekkoper. De bank past er royaal in... en er kunnen nog royale dingen bij. Die gaat ze nu zoeken, op Marktplaats.

Maar waar ik dus echt met mijn hoofd niet bij kan is het feit dat zoveel mensen reageren op een huis, zelfs een rijtje urgenten, en niet eens komen kijken. Of een huis als dit afwijzen. Leven ze dan echt liever in een ghetto-achtige buurt bij landgenoten? Reageren ze op woningen gewoon als tijdverdrijf? Ik weet het niet, weet alleen dat ik blij ben dat ze allemaal niet zijn komen opdagen. En dat ze al die andere niet-leuke woningen wél namen, anders had dochter allang ergens anders onder de pannen geweest. Maar voor mij voelt het alsof ze op dit huis heeft moeten wachten.. en al die andere woningen heeft moeten zien om dit vreselijk te kunnen waarderen. Den Haag wordt een blijde inwoner rijker!

En ikke? Ik heb straks een kamer over en ben al helemaal aan het plannen wat ik daar allemaal mee ga doen. Maar eerst in háár huis aan de slag.

Over Nee willen zeggen en Ja doen.

Mijn telefoon ging…. dochter moet even haar stoom afblazen.

Ze staat bij de kassa in de winkel bij het station haar eten af te rekenen. Een boterham gekocht omdat ze geen tijd had om een ontbijtje te maken. Terwijl ze met haar portemonnee open staat, spreekt een vrouw haar aan en duwt tegelijkertijd haar hand onder de neus van dochter. Of ze wat geld voor haar heeft. Dochter voelt zich klem, kan haar “nee” ,zoals wel vaker, niet vinden en zoekt in haar portemonnee. Klein geld is er niet en er blijft 2 euro over om te geven en die geeft ze. De vrouw draait zich direct om en zelfs zonder bedankje loopt ze naar het volgende slachtoffer. Dat volgende slachtoffer zegt.. “Nee, rot op zeg”.

Later, in de trein, voelt dochter zich gebruikt en overrompelt en verontwaardigd. Waarom kan die man nou wel zo duidelijk nee zeggen en zij niet? Daar wachtend op de tram weet ze ook wel precies wat ze had moeten zeggen…

“Ik moet verdomme van mijn schamele, miezerige studiefinanciering een boterham kopen, een stinkduur treinabonnement kopen om op mijn school te komen, en verdomme, dure boeken om uit te leren, vroeg opstaan en door de donkere natte winter van bus naar trein vliegen, zodat ik een verdomd diploma kan halen om later een beetje redelijk salaris te verdienen. Daarnaast heb ik nog een dure zorgverzekering en soms wat kleding nodig. En, verdomme, van die miezerige studiefinanciering zou ik jouw drank en drugs óók nog moeten betalen?? Had vroeger hetzelfde gedaan als ik, dan had je nou geen arme studenten geld af hoeven te troggelen, verdomme!!”

Ze neemt zich voor om voortaan toch echt wat harder te worden en eerder “nee” te zeggen.

In de tram is de volgende ontmoeting. Ze komt L. tegen, een man die ook een soort van zwervend bestaan heeft in Delft en ook de nodige alcohol nodig heeft. Ze kennen elkaar wel en ze mag hem wel, ook hij krijgt af en toe een euro of wat van haar. Dat hij in de volle tram hardop honderuit tegen haar begint te praten levert al wat blikken van de mede-passagiers op. Echt gemakkelijk voelt ze zich er niet onder. Dan vraagt hij haar of hij haar mobiel even mag gebruiken. Ze voelt het al.. “daar ga ik weer” en ze laat hem bellen en blijft de blikken van de andere passagiers voelen. Gelukkig voor haar lukt het intoetsen van het nummer niet, ook niet met haar hulp.

Ze is ook boos op zichzelf (maar het meest op die eerste opdringerige vrouw). “Waarom weiger ik nou gewoon niet als ik echt niet wil??"

Afstand van jezelf..

Zij "O, heerlijk! Over drie weken geen brieven te beantwoorden, telefoontjes te plegen, zaken te regelen, dingen te doen voor deze en gene. Gewoon even helemaal niks geen verantwoordelijkheden, weg van alles en iedereen, het Grote Niks!".

Dochter "Ook weg van mij??"

Zij: "Nee, bedoel natuurlijk niet van jou."

Dochter; "Nou, mag je best zo voelen hoor. Als ik de kans had van mezelf weg te zijn voor een poosje zou ik het ook doen. Gelijk!"

Helemaal vergeten uit te hangen!

Helemaal vergeten de vlag uit te hangen afgelopen vrijdag! Dochter heeft eindelijk recht op dat dure rose plastic kaartje!

Vrijdagmiddag om half vijf was het zover, geslaagd! Helaas is dan  het gemeentehuis dicht. (En ik denk nú pas aan de vrijdagavondopenstelling, laat ik haar dat nou maar niet vertellen) Dus vanmorgen vroeg regelen. Een week wachten is natuurlijk te lang. "Het heeft al zoveel gekost, nu kan die dertig euro voor een spoedbehandeling er nog wel bij", zijn dochters woorden. Woensdag zelf auto rijden dan? Mis! Dan is het gemeentehuis gesloten, volgens mij voor een personeelsactiviteit. Heeft zij weer. Met een béétje geluk  bellen ze haar morgen nog dat het klaar is.

En met een beetje geluk mij ook.. dat ze op datzelfde gemeentehuis een poosje werk voor me hebben. Dat gesprek vanmorgen liep goed...

Wat een weer he?

De wekker staat op vroeg. Ik heb twee kinderen, zo verschillend. De één kan de deur uit zijn zonder dat ik er iets van merk, bij de ander moet ik er toch moederlijk op toe zien dat ze de deur uit gaat. Of het bed niet te lekker is, de reis naar school niet te lang, te nacht niet te kort enz. Maar vanmorgen waren de ogen al vroeg open en keek ze me wakker aan toen ik de slaapkamer binnen stapte.

De ene stapt aangekleed en wel de trap af, laat rustig de hond uit na eerst wat gemompeld te hebben van "waarom we die hondenriem toch altijd op een verschillend plekje leggen?" De ander hyper, hyper, druk, druk, "waar is mijn fietssleutel? Hoeveel minuten heb ik nog?" "Zit mijn haar goed?" "Schiet nou ohop!, je trein vertrekt over vijf minuten! ", roep ik nog een keer.. Eindelijk doet ze de voordeur open en ziet dan dat het begint te stortregenen. Verschrikt en radeloos is ze. D'r jas.. d'r haren.. d'r tijd. Zoon heeft nog een paar minuten meer voordat zijn trein komt en kuiert op zijn gemakkie door het huis.

Ma Flodder Ik zie de bui ook al hangen doordat de bui losbrak en denk razendsnel na.. we hebben nog vier minuten. "Zou ik in een bordeaux rode badjes de auto in kunnen stappen?" Nee, dat gaat zelfs mij te ver. Ik vlieg de trap op, gooi de bordeaux rode badjas uit, schiet in een wijde zwarte trainingsbroek, een t-shirt erbij gerukt, geen tijd voor bh, dus alles zwabbert en hangt maar daar over mijn dikke zwarte vest, schiet er hoge pumps bij aan en vlieg met ongekamd wild hoofd naar buiten. Ondertussen roep ik naar zoon of hij ook meerijdt.. "Nee, ik heb liever straks een fiets bij het station als ik terug kom". Hij steekt zijn snuit buiten de deur en besluit dan toch ook maar in die auto te stappen. Rustig pakt hij zijn ingepakte tas van zijn vaste plek en stap in de auto. Nee, dochter heeft geen eten en geen drinken en geen sigaretten bij zich maar wel geld. Zoon heeft zijn eten, zijn drinken en rookt niet.

Flink hard rijd ik naar het station, dochter op tijd, de trein was er nog niet. Zoon op tijd. Dochter moet nog een hoop zeggen met het portier nog in haar handen, vooral ook bedankt en zo.. zoon zegt dag en kuiert naar het perron. Haar stuur ik ook weg. "Ga nou!"

Nog even blijf ik kijken door mijn ruiten met druppels naar de donkere trap van het perron, daar gaat ze.. ze gaat het wel halen want de trein is er nog niet. En dan rijd ik naar huis. Minuut of drie duurt de rit naar huis, genoeg tijd om te denken. Bedenk dat vriendinnen wel eens vinden dat ik een te lieve, toegeeflijke moeder ben. Dat ze dat ook wel weer van deze aktie vinden. ("Toch eigen verantwoording dat ze op school komen?")Maar deze rit deed me ook denken aan de tijd dat ik zelf naar school ging. Altijd fietsten we.. maar als het dan flink regende reed onze vader of moeder ons met de auto naar school. We haalden wat buurkinderen op en met een auto vol kwamen we op school aan. Vanmorgen had ik even dat gevoel. Mijn twee ( zo goed als volwassen) kinderen met de auto door de regen helpen.. net als ik vroeger gebracht werd. Net als ik vroeger altijd kon springen in de armen van mijn ouders als ik dat nodig had. En nu mijn ouders er niet meer zijn koester ik dat gevoel dat ze er altijd voor me waren.. ik voel zoveel warmte als ik aan ze terug denk. Die warmte wil ik mijn kinderen ook geven en dus rijd ik ze wel eens door de regen.

Thuis aangekomen, snel over straat geschoten in mijn wonderlijke outfit, zoek ik gelijk mijn telefoon, wetend dat er zo wel een sms'je komt van "trein gehaald!" of zo. Van dochter. Van zoon zal ik niks horen tot het ergens etenstijd is vanavond.

Geen sms'je. Dan bel ik even of ze het nog gehaald heeft. Een stem die helemaal down is antwoord me. Gelijk vraag ik me af wat er gebeurd is met dat uitgelaten kind wat de auto uit sprong met al haar praatjes. Ze kan het niet vertellen in de overvolle trein, dus bezorgd vraag ik haar het me te sms'en.

Ik ben blij dat ik het gehaald heb. Maar waarom ben ik nou zo sociaal om op te staan van mijn plek, die ik net had weten te bemachtigen, zodat een stom mens met haar stomme buggy in een te kleine coupe kan. Ze ziet dat het te klein is. En als dank zette ze me klem!

Ik moet even vreselijk lachen.. en begin aan mijn log voor vandaag.

Vandaag nog heel veel op het programma, maar de dag is heerlijk chaotisch, lief, vrolijk begonnen. Daar kan ik verder vandaag weer energie uit halen, is hard nodig.

Kunst

Zij; "Je vader weet een mooie puinhoop van zijn leven te maken. En altijd ligt de schuld bij anderen"

Dochter, bewonderend; "Dat is eigenlijk ook wel een kunst... altijd anderen weten te vinden om de schuld te geven".

Een elf!

Gisteren de tweede diplomauitreiking gehad binnen een week. Vorige week zoon.. oh, oh, wat was ik trots dat die knul tussen 80 andere half volwassen jongeren op kwam met het lied "We are the champions". Zelf had hij nooit getwijfeld daar tussen te zullen lopen.. alle anderen om hem heen wel. Ik heb wel een lesje geleerd.. Ooit heb ik met hem een t-shirt gekocht met daarop "Fuck you very much". Ach.. het kwam zo vriendelijk over, zoiets als "Thank you very much", ik had er geen moeite mee, het stond hem erg leuk.:) Helaas.. het werd een terugkerend voorwerp. Toen ze een paar jaar geleden schoolfoto's maakten had hij nét dat t-shirt aan. Zie je het voor je..? Het enige woord dat te zien was op die foto was "Fuck". Ja, die foto stond ook op zijn schoolpasje. Maar die foto werd ook gebruikt bij de diplomauitreiking. Bij het opnoemen van de naam van zoon verschijnt daar op het grote witte doek een foto van mijn zoon met groot in beeld "Fuck". Een afsluiting in de stijl van het laatste schooljaar zullen we maar zeggen.. Nee, een hand voor zijn mentor was er niet bij.

Dochter was gisteren. Elk kind is anders he? Ikke weer trots natuurlijk. Na het algemene praatje worden er een paar examenkandidaten naar voren gehaald als "pareltjes". Zij sprongen er het afgelopen jaar uit door inzet, overwinning of meer van die aard. En laat mijn dochter nou ook een pareltje zijn! Ik wist dat allang natuurlijk, maar dat anderen dat ook zien doet mijn moederhart gloeien.

Na afloop praten we nog even met haar studiemaatje, een jongen die ook "een parel" was. Ze hielden elkaar scherp dit jaar en beginnen volgend jaar samen aan de volgende opleiding. Ze gaan vragen of ze weer bij elkaar in de klas kunnen komen. "Is wel goed.. dat beetje rivaliteit tussen jullie", zeg ik hem. Die rivaliteit ervaart hij ook en droomde er zelfs een keer van vertelde hij.  Hij haalde een tien voor engels! "Mooi, dan kan S eens een keer niet hoger hebben dan ik", dacht hij in zijn droom. "Haalt ze een elf!!". Hij kreeg voldoening op zijn cijferlijst.. dochter had een 8 voor engels en hij een 9.

Stress or not to stress

Ik heb twee kinderen die examen moeten doen in deze weken. Laat het nou toevallig ook hetzelfde vak en op hetzelfde tijdstip zijn. En omdat het zo gelijk op gaat vallen de verschillen in voorbereiding en beleving van examen zo overduidelijk op. Ten eerste vind ik het bijzonder jammer dat ik gisteren geen verborgen camera in de huiskamer heb neergezet om de klucht tussen zoon en mezelf op te nemen tijdens een van mijn pogingen hem met zijn haren bij de les te trekken. Nu lukt dat maar amper en ik weet niet of dat komt doordat ik zijn haar net weer heb mogen millimeteren of dat het zo wie zo een ramp geweest zou zijn.

Zoon.. (sommigen hebben het vaak over zoonlief of dochterlief maar dát krijg ik mijn toetsenbord niet uit, en dat staat los van het feit of ze lief zijn of niet) Anyway.. zoon staat er niet zo florissant voor. Vorige week werd hij nog gebeld door een wiskundeleraar met de vraag of hij nog extra les wilde hebben. Hij vond het zonde dat mijn zoon met zijn IQ van 200.000 presteerde op het niveau van een leerling met een IQ van 40. Zoon blijk ook een van de weinigen te zijn die in de schoolhistorie voor VMBO-kader zou kunnen zakken. Nee, natuurlijk hoefde zoon geen extra les. Maar goed, eerst Nederlands. Een 4,4 is zijn cijfer voor SO. Dat betekent dat er toch minimaal een 7,2 uit moet rollen. Ja, volgens mij zat hij al eens op zijn kamer wat boeken door te nemen, wat exameninfo te bekijken. Gisteren wilde ik hem dan wel eens een proefexamen voorleggen. Oke, 5 euro van mij als hij daar eens lekker voor ging zitten. Ik wilde hem vroeg wakker maken om dat te doen, maar niks ervan.. éérst uitslapen. Ergens in de middag begon hij. Tegenzin, steeds weerwoord, ruzie, maar toch werd er uiteindelijk geconcentreerd gewerkt.

Dochter ondertussen.. was al een paar dagen bij mijn moeder, haar oma dus. Lekker in alle rust leven en leren. Zij staat er wel florissant voor, een 8,9 voor Nederlands, dus wat kan je eigenlijk nog gebeuren? "Je weet maar nooit", denkt dochter, "het zou jammer zijn als die 8,9 naar beneden gehaald zou worden". Gisteravond tegen bedtijd belde ze me nog even op. Ze zou gaan douchen en daarna nog even leren. Ze werd toch wel wat onrustig nu. Ik heb mijn best gedaan haar wat gerust te stellen. Gezegd dat ze na het douchen haar boeken niet meer op moest pakken maar met afgespoeld hoofd moest gaan slapen. Met moeite gaf ze me gelijk..

Toen zoon zijn proeftoets af had ben ik na gaan kijken. Tijdens het nakijken corrigeerde ik, gaf tips, wees op dingen.. en alles werd met vlotte babbels weer geretourneerd. Ik begrijp zijn ten einde rade leraren wel. De test, helaas, was onder de maat. Dan nóg maar een. Dat was schrikken, hij moest nog gaan hangen met vrienden! Jammer dan.. ik hield mijn poot stijf, printte nog een toets uit (waar ik speciaal nog printerinkt voor ben gaan halen) en hij kon nog eens twee uur aan de slag. Gelukkig zag hij in dat er nu met mama niet te spotten viel en hij er zich ook niet met grapjes onderuit kon lullen. De tweede ronde bracht gelukkig een redelijk resultaat en hij pakte gelijk zijn telefoon om te kijken waar de vrienden inmiddels uithingen. Ergens in de (late) avond hem maar weer gesms't dat het onderhand wel bedtijd was. Thuis natuurlijk nog even eten.. nog even tv kijken.. en toen slapen.. erg laat.

Dochter had een ietwat onrustige nacht bij oma en stapte vroeg in de morgen op de trein naar huis. Ik haalde haar van het station, wat stil en stug, de spanning hing om haar heen. Ik had beloofd haar in de middag naar school te brengen, wilde niet vertrouwen op het openbaar vervoer. We hadden nog even een uurtje thuis om bij te praten.

Zoon had ik al eerder geroepen en een geirriteerd "jahááá!" was het antwoord. Toen ik terug kwam van het station was hij net uit bed. Ik wilde hem nog even op wat tips wijzen voor zijn "Zakelijke brief" maar nee, hij moest eerst nog eten. Dat moest echt tosti's van witbrood zijn waarvoor hij zelf nog even naar de supermarkt ging. Túúrlijk jongen, tijd zat, haal jij maar wit brood. Tijdens het eten van die tosti's wilde ik nog wat dingen met hem checken. "Wat doe je met je telefoon? "Mee natuurlijk". "Mag niet in de klas", zeg ik.  Hij vond dat hij hem niet in de gang kon laten. Nee, ik ook niet en daarom thuis laten. Dat kon helemáál niet natuurlijk! Waar ik me wel mee bemoeide en of ik het allemaal beter wist. Toen ging ik los..Natuurlijk wist ik het beter! Ik had al een hoop examens gedaan en hij nog nooit! Dat ie niet zo stront eigenwijs moest zijn en gewoon eens luisteren! Dat er gewoon regels zijn waar je je aan te houden hebt! Dat je gewoon... voor de rest van je leven.. eens moest proberen je twee weken te concentreren op wat écht belangrijk is! Dat je níet altijd een weerwoord moet hebben!

Dochter had intussen rustig haar haar gedaan, (als je haar maar goed zit, scheelt de helft) nog wat in een boek gekeken, gezorgd dat broer twee pennen bij zich had en was op tijd klaar om naar school te gaan. Zoon vroeg ik nog hoe laat hij op school moest zijn. "Half twee". Nee zoon, kwart over een. Zeer geirriteerd ben ik weggegaan, hopend dat hij op tijd weg zou gaan. Nog wel succes gewenst, dat wel.

Dochter heb ik afgezet, ze wilde nog haar boek meenemen de school in om die laatste tien minuten nog wat door te kijken, maar bij het uitstappen pakte ik het uit haar handen. Leren had nu geen zin meer.. ga ontspannen je klas in en succes! Een 8,9 of een 8,0 maakt ook geen verschil.

Intussen dronk ik koffie bij een vriendin terwijl ik me ontspande op een terrasje in de zon en wachtte op het telefoontje van dochter dat ze klaar was. Toen ik haar weer zag en vroeg hoe het gegaan was antwoordde ze vertwijfeld dat ze dacht dat het wel oke gegaan was.. ze kon het niet goed inschatten.

Wat later belden we zoon om te vragen hoe het gegaan was.. "Perfect!" was zijn optimistische opgeruimde antwoord. Tssss... Mr. Selfsecure. Ik moet het nog zien allemaal. Ik verwacht eerder dat dochter een "perfect" cijfer zal hebben en zoon een "wel oke".

Maar mijn hemel.. wat een verschil in beleving!

O, ja.. de telefoon mocht in zijn zak blijven, maar uit. Laat nou tijdens het examen zomaar de mp3speler ineens aangaan in zijn zak! * zucht* 

Superstar

Dochter; Vanmiddag de film Jesus Christ Superstar gezien... Zucht. Geile man wel.. die Jezus.

Met dank aan Vita.

Warm

Moeder Zij; Met dat gedrag van je kom je nog in de hel!

Dochter; Dat komt mooi uit, dan zijn we na de dood toch nog samen.

Moeder Zij berust; Ach, we hebben voor hetere vuren gestaan.

Foute opvoeding

k doe echt iets fout in de opvoeding. Wel meer dingen, maar één stoort me vreselijk. Wáárom kunnen kinderen/jongeren tegenwoordig niet meer gewoon kraanwater of melk drinken? Of gewoon een kopje thee meedrinken? Waarom is het altijd frisdrank, gróte glazen frisdrank? Zo denk je wat in de koelkast te hebben en zo is er helemaal niks meer. Op slaapkamers vind ik meerdere lege glazen terug. Waarom ook niet een glas mee terug naar beneden als het leeg is?? En nog erger.. ook lege colaflessen moeten bij het ruimen naar beneden gebracht worden. 

Natuurlijk weet ik wel een oplossing of twee. Gewoon niks meer kopen en alleen flessen water in de koelkast zetten maar dan is er ook voor die ene keer per dag niks. Of voor ons volwassenen niks meer. de andere optie is verbieden te pakken en zelfs daar wordt niet naar geluisterd. Ik ben bang dat ik binnenkort voor de eerste optie ga.

Bij dit alles realiseer ik me dat ík het fout gedaan heb. Dat ík dit heb laten gebeuren. Zou het nog te keren zijn?

Zaterdagmorgenmijmering

et was me het weekje weer wel. Werken met allemaal egootjes, gesprekken, gepieker. En ik begin te geloven dat ik niet echt een leuke collega meer ben. Na jaren "de leukste baan van de wereld" gehad te hebben trek ik nu toch mijn conclusie dat het tijd is voor wat anders. Net als tot de ontdekking komen dat een broek die je al een paar jaar met veel plezier draagt in ene echt niet meer kan. En met pijn in je hart doe je hem weg. Dan wat anders. Maar wat?? Wat wil ik nou echt worden nu ik groot ben? Had ik maar echt een passie, een droom. Maar eigenlijk wil ik van alles wat, kan ik redelijk veel een beetje, zodat ik door de bomen het bos even niet meer zie. Gelukkig is er wel een coach waarmee het goed klikt en die me helpt de dingen op een rijtje te zetten. Maar dat rijtje is er nog niet en dat maakt me wat onstabiel hier en daar.

Zo kon het gebeuren dat we gisteravond ontspannen aan tafel zaten en midden in een gesprek de tranen komen. Aanleiding? Vriendje en dochter begrepen elkaar niet en ik kwam tussen beide met het antwoord. Zegt Vriendje "he, ik praat met je dochter". Antwoord mijn dochter direct verdedigend, "He, mama heeft 15 jaar voor me moeten praten, excuseer haar als het nu nog wel eens gebeurd!" Voor een buitenstaander niet echt reden tot tranen maar net daarvoor tijdens het koken had ik Vriendje net verteld dat ik vol bewondering naar mijn zoon kijk. Net 16, theorieexamen eigen handig besproken, leerboeken geregeld, brommer opgezocht, onderhandeld, van eigen geld betaald, uittreksel geboorte bij gemeente gehaald, allemaal zonder vragen over hoe of wat. Toen weer kenteken overgeschreven. Hij moest alleen van me weten of er op de brief voor verzending van Vrijwaring ook een naam moest of alleen adres. Letterlijk zei ik tegen Vriendje dat het zo zelfstandig regelen zo nieuw voor me was omdat dochter op die leeftijd me veel meer nodig had.

Dat we een uurtje later gezamelijk tot die conclusie komen, en dochter daar niet verwijtend over deed maar met begrip, opende wel de kraan. Met die paar zinnen is voor ons een heel lange periode vol emoties samengevat. Gelukkig heeft zij me nu ook voor het regelen van haar leven niet vaak meer nodig en heb ik gewoon een huis met bijna of helemaal volwassen kinderen.

Ik heb nog wel gewaarschuwd dat het "voor een ander antwoorden" ook een beetje erfelijk kan zijn. Mijn moeder kan dat namelijk ook heel goed. Dus ik houd mezelf in de gaten!

Zo, genoeg voor vandaag. Terug naar de dagelijkse dingen en een verantwoord boodschappenlijstje opstellen. Geen koek, geen snoep, veel fruit en gezonde snaaidingen.

Have a nice day!

Van mij!

Het is lang geleden dat ik het huis een dag helemaal voor mezelf had. Zo'n dag dat er niemand om je heen is, niemand die wat van je nodig heeft, niemand die ik nog moet roepen of aan afspraken moet herinneren, nee, gewoon helemaal tijd aan mezelf. Maar vandaag is het eindelijk weer eens zo'n dag. Vriendje heel vroeg de deur uit, dan zoon de deur uit en dan later in de morgen dochter de deur uit. Zelf heb ik geen afspraken dus moet niks en hoef niks.

Dochter staat net voor het weggaan nog even te draaien voor de spiegel. Zit dit wel goed, zit dat wel goed? Niet dat ze dat boven al niet tien keer gedaan heeft maar je weet maar nooit natuurlijk of het op de trap naar beneden toe niet allemaal weer een beetje anders is gaan zitten. Op het moment dat ze klaar is met kijken, ik bijna een gat in de lucht spring bij het feit dat ze ddan echt de deur uit gaat stappen, gaat de voordeur open. Van buiten uit dan. Zoon stapt vrolijk binnen. "Zo, alle lessen rest van de dag uitgevallen!" Na een uurtje les mocht hij alweer naar huis. Daar ging mijn dag "alleen-in-huis". Scholen kun je ook al niet meer een beetje meewerking van verwachten tegenwoordig. De één er dus uit, de ander erin.

En ach.. achteraf is het ook wel weer heel gezellig samen met zoon thuis te zijn. Ook dat is al weer lang geleden. Samen eten, samen brommertjes kijken op internet. Nu wordt hij nog een beetje ziek ook. Samen dropjes eten dus. En terwijl ik dit tik hoor ik hem zachtjes tokkelen op zijn gitaar al liggend en hoestend op de bank..

Ik ga nog net niet spinnen...

Even stiekem

k heb me voorgenomen om wat meer rekening te houden met de privacy van mijn kinderen omdat de lezersgroep niet meer alleen uit anonieme mensen bestaat. Gelukkig voer ik wel vaker voornemens niet uit en daarom kan ik toch even stiekum hier blij fluisterend neertikken dat...

Dochter al een week naar school geweest is! Zelfstandig de draad weer heeft opgepakt waar hij een kleine twee jaar geleden was blijven liggen. En haar hele manier van oppakken en uitvoeren en vooral de positieve aanpak laat me geloven dat het helemaal gaat lukken! Daarom was het gisteren gewoon een feest om samen te winkelen en voor heel veel geld "schoolkleren" uit te zoeken. Gelukkig wel van háár geld. :)

Zo.. nu ga ik me weer aan mijn voornemens houden. De administratiebak op orde brengen.

Afkicken

e moe om te koken, te weinig voorraad om iets snels te koken en de andere huisgenoten dachten er hetzelfde over. Voor zulke dagen hebben mijn kinderen wel een oplossing. De grote gele M. Bijna geen kinderen meer en toch blijft het hun favoriete eettent. En laat dochter nou genoeg geld in haar portemonnee hebben! Zelfs vriend van zoon ging mee. Was heel gezellig. En ja.. ze hebben salades en cola light! Een paar gepikte frietjes zal geen vetrollen aan de dijk zetten toch?

Het hardst hebben we gelachen toen we weer in de auto op de parkeerplaats zaten. Tijdens het wegrijden zie ik een vrouw langs onze auto lopen en breeduit lachen naar ons. Ik kijk achterom en zie ín de auto één jongen hard lachen en de ander hard blozen. Wat was het geval? Vriend van zoon, laten we hem Bob noemen, is net terug van drie weken China. Hij bekent, eerlijk als hij is, dat hij vond dat ze er nogal chinees uitzag. En voor hij het wist had hij haar met een vriendelijk hoofdknikje gegroet, zoals hij drie weken lang begroet werd en terug diende te groeten. Het kwam hem zijn neus uit. Maar hij was  bij het zien van haar uiterlijk even vergeten dat hij hier weer gewoon in Nederland was en dat zo'n vriendelijk knikje een spontane flirt werd!

Eentje ervan...

anmorgen zat er in dit gebouw een groep van veertig overwegend jonge mensen te zweten op een examen. Bij de uitslag moest de een na de ander zich inschrijven voor weer een examen. Nr. 35 was op van de zenuwen.. Wat zou het voor haar zijn bij haar eerste keer examen? Even later wist ze het en glunderde van oor tot oor! De eerste hobbel op weg naar een rijbewijs is genomen. En ik glunder mee want het is míjn dochter! 

Raadseltje

oon kwam thuis en had een raadseltje voor me. Hij had er een pakje sigaretten voor nodig en dat lag (helaas) voor het grijpen in dit huis. Ik moest op dat pakje iets gaan zoeken. Als ik het zou vinden kreeg ik van hem twee euro en als ik het niet zou vinden zou hij van mij twee euro winnen. Zeker van zijn zaak als hij was durfde hij die weddenschap aan. Want het was heel moeilijk zei hij. Niemand kon het vinden. "Nou ja, jij bent meestal wat slimmer dan de rest, dus helemaal zeker weet ik het niet!"

Na die zin kon ik natuurlijk niet anders dan mijn uiterste best doen. Ik kreeg er tien minuten voor. Zo acht/negen minuten later kwamen er wat aanwijzingen en hoefde hij het geld eigenlijk toch niet. En ik verloor.. kon het niet vinden al was ik wel warm. We deden allebei wat water bij de wijn en hij won 1 euro. Maar met die zin van boven had ik het gevoel een Kampioen te zijn! Uit de mond van een bijna 16-jarige puber en nog gemeend ook...

"Nou ja, jij bent meestal wat slimmer dan de rest, dus helemaal zeker weet ik het niet!"

"Nou ja, jij bent meestal wat slimmer dan de rest, dus helemaal zeker weet ik het niet!"

"Nou ja, jij bent meestal wat slimmer dan de rest, dus helemaal zeker weet ik het niet!"

"Nou ja, jij bent meestal wat slimmer dan de rest, dus helemaal zeker weet ik het niet!"

Zo oud als je je voelt…

isteren een dag met jong en oud doorgebracht. Bij een niet vooraf aangekondigd bezoek aan mijn moeder troffen we daar ook zus met twee dochters en andere zus met haar echtgenoot en het werd een heel gezellige middag/avond.

Mijn dochter van 19 vroeg me ineens naar haar videoband van schoolkamp van groep 8. “Waarom?” vroeg ik haar ietwat verbaasd. Haar nichtje van 11 was net met schoolkamp geweest en had leuke verhalen daarover en dat bracht haar eigen schoolkamp weer boven. Toen realiseerden we dat mijn dochter net zo oud was op haar schoolkamp als nichtje nu. En in onze beleving was mijn dochter toen al “erg groot en half volwassen kind”. Het nichtje is in onze ogen nog gewoon “een heel klein kind wat al op kamp gaat”. Zelfde leeftijd, zelfde situatie, maar wij zitten zelf op een heel andere plek op de tijdsbalk.

Mijn moeder, “de oma”, laat ook nog haar nieuwe aankoop zien. Een broek! Het is zowaar de tweede broek in haar leven die ze kocht. Vorig jaar in de vakantie wilde ze er nog niet aan, hoe hard wij ook zeiden dat het veel prettiger fietsen is met een broek dan een strak model rok. Nu was er dan een broek en trots showde ze haar vlotte lange broek. Gelukkig niet zo’n terlenka-oude-vrouwen-model, maar een echt leuk model. Ik zou hem zo van haar willen lenen. Qua maat kan het zelfs.

Een plotselinge ingeving bracht ons en het hele stel wat later in een pannenkoekenrestaurant. Heel lekker en gezellig gegeten en ons gesprek komt weer op het anders ervaren van leeftijden. Zo ben ik 47 en voel me vaak net zo jong als toen ik 28 was. Terwijl vroeger een 47-jarige vreselijk oud was in mijn ogen. Mijn moeder ervaart hetzelfde. Ze vertelt van haar moeder, mijn oma, die ze alleen maar in zwarte of donkerblauwe kleding heeft gezien. Zo ken ik mijn oma ook nog, een oud vrouwtje in het zwart met een grijze knot. Vréselijk oud! 80 jaar en meer.

“En kijk naar jezelf” zeg ik mijn moeder.. “je bent nu net zo oud als zij en je koopt een witte spijkerbroek!”. (wat ook voor mijn moeder wel het toppunt van raar doen is, dat wel). Ook mijn moeder vindt haar bijna 80 lang niet zo oud als haar moeders 80.

Dus eigenlijk ga ik gewoon nooit oud worden, ik blijf zo jong als ik me voel…

Kom maar, kom maar, kom maar.....

Zo ben je lekker ontspannen aan het werk en zo ben je uit je schoenen geblazen..

Eerste telefoontje van een kind met leuk nieuws.. erg leuk nieuws. De zin er gelijk achteraan beviel me minder. "Ik ga een piercing zetten!" "Whaaaaaa!!! Neeee!! Eerst met mij praten!" kan ik alleen maar reageren. Maar er is geen praten aan, sfeer verpest.

Drie minuten later het andere kind.. Boos! Zo boos! Een schikking van 25 euro in de bus.. "Zonder redelijk doel in portiek ophouden/tegen drempel van gebouw zitten". Nou moet het in Delft niet gekker worden. Er lijkt een razzia tegen jongeren aan de gang. De bonnen en Halten vliegen ieder om de oren. Zoon zat een kwartier met vrienden te schuilen tegen de regen.. kosten 25 euro. Geen overlast, geen waarschuwing. Moet ik nu maar eens de moeite nemen om het tot een rechtzaak te laten komen? Of gooi ik daarmee nog meer eigen glazen in?

Mijn eigen zeer onterechte bekeuring voor parkeren heb ik ook al gewoon keurig betaald zonder recht te halen. Al die rompslomp.

Een eigen rechtzaak tegen een deurwaarder die zeer hooghartig zijn woord tegen het mijne lijkt te gaan winnen met leugens. Donderdag eerst maar eens míjn betoog voorlezen. Ook een deurwaardersassistente kan liegen/fouten maken toch??

Jeetje.. en dat voor zo'n gewoon doorsnee gezinnetje!! Wat zou het zijn als we écht a-sociaal zouden zijn??

Alhoewel.. een piercing.. vind ik aardig a-sociaal. Een telefoontje van mij, na het lezen van gevolgen van piercings op internet, kwam te laat. Hij zat er al in.. Morgen zie ik hem gelukkig pas, eerst slaapt ze elders. Misschien heb ik het dan een plekkie kunnen geven? Ben bang van niet. Zelfs een smsje van haar  met "Ik houd wél van je, daar komt geen piercing tussen" kalmeert me nu even niet.

Hier was al angst voor een tattoo, Hier een piercing, toen was het lang stil.. en nu in ene!! Soms is het gewoon niet leuk om enig verantwoordelijk ouder te zijn!

Update; Piercing gezien. Linksonder d'r onderlip zit een kanonskogel. Volgens haar kan hij er over twee weken uit en kan er een piepklein diamant(achtig) dingetje in. Misschien ga ik het dán een beetje aardig vinden. Maar dan moet ze wel met die tong van dat binnenkantje afblijven! Dát vind ik nou geen gezicht.. steeds aan je piercing likken..

Loop in de zon..

Misschien als je dit gelezen hebt, of dit, of dit. Misschien kun je dan iets voorstellen bij mijn gevoel..

Al een aantal weken kijk ik en verwonder ik. Beetje bang, beetje voorzichtig reagerend. Eerst ging het uitgaan en andere sociale contacten wat beter.  En wat later was er een baantje. Ze ging er heen, onzeker en bang. Maar ze ging. Eén dag en toen haperde er weer iets, dag twee ging niet. En ik was er zelf stuk van. Weg baantje, weg hoop. Maar nee, ze liet zich niet kennen, belde de baas, vertelde van haar probleem en mocht in de herkansing.  Ze was er zeker van.. het was HAAR baan, ze moest hem hebben! En ze ging weer en vanaf toen ging het goed. Ze werkte, verdiende, presteerde. Leuke collega's, leuke baas.. haar zelfvertrouwen groeide. Gisteren met vriendin naar Koninginnenach. Dansen tussen 235.000 andere mensen. Vandaag met mij naar het centrum. Vrijmarkt, muziek.. mensen.. vooral heel veel mensen. Zelfs toen we even vastliepen in de massa was er geen paniek, zelfs geen twijfel! Rustig snuffelen tussen de spulletjes, boeken kopen.. met mij op een grachtrand wat drinken, vuurtjes aan Jan en alleman vragen.

Ik waande me in paradijs. Nog niet zo lang geleden moest ze in een drukke supermarkt naar buiten, rommelmarkten was vechten met het "zijn" tussen de mensen, niet kunnen kijken naar de spullen.

En vandaag genoten we. Na een telefoontje van een collega ging ze met hen verder, wat drinken, Lange Frans kijken, naar de film én nog even naar haar uitgaanstent. maar niet te lang, want morgen moet ze werken. :)

Onderweg naar huis moest ik van geluk even janken. Maar dat mocht van mezelf zo alleen op de fiets. Tranen van geluk laat ik graag lopen.

Op het hoe en waarom van de verandering weet ik geen antwoord. In ene gaat goed waar 100 therapieen ook geen antwoord wisten, of resultaat boekten. Thuis liet ze me net nog een liedje horen waar ze zelf gisteren bij een live optreden van Is Ook Schitterend tranen in haar ogen kreeg..

Uit De Schaduw

Van het vallen van de avond
Tot het einde van de nacht
Heb je weer eens te ver gezocht
Terwijl het voor je voeten lag?

Je bent van ver gekomen
Je hebt het ver gebracht
Dus als het even tegen zit
Bedenk dan wie het laatste lacht

Stap uit de schaduw
En loop in de zon
Kijk om je heen
En zie wat er komt
Je haalt uit elke nieuwe dag
Meer dan je ooit had verwacht

Een groot en sterk verlangen
Of een kleine stille wens
Zolang je durft te dromen komt
Vanzelf voor jou dat ene moment

Stap uit de schaduw
En loop in de zon
Kijk om je heen
En zie wat er komt
Je haalt uit elke nieuwe dag
Meer dan je ooit had verwacht (3x)

Je weet dat niets
Voor altijd kan zijn
Alles een keer verdwijnt
Achter de horizon
Je wilt wel terug
Maar het maakt niet uit
Je kunt alleen vooruit
Dus loop in de zon

Stap uit de schaduw
En loop in de zon
Kijk om je heen
En zie wat er komt
Je haalt uit elke nieuwe dag
Meer dan je ooit had verwacht (5x)

Ik kan nog pagina's schrijven.. Maar eigenlijk heb ik nooit genoeg juiste woorden om mijn geluk en mijn trots te beschrijven.

Ikke vercast?

Jeetje... laat ze die telefoon voor de zesde keer overgaan! Liggen we samen op haar bed te chillen met de flessen binnen handbereik en mooie filmfragmenten die ze met me delen wil.. gaat weer die telefoon en nog neemt ze niet op. Een gast die ze gisteravond haar nummer heeft gegeven tijdens het uitgaan. "Of ze dan niet ff een foutje in dat nummer had kunnen doen", vroeg ik haar. "Ja, mam, dat gaat niet meer hoor, ter plekke bellen ze en zeggen dan.. "zo heb je ook mijn nummer" ". Goh in mijn tijd was dat toch wel anders hoor antwoord ik haar. "Ja, toen ging je van boerderij naar boerderij en keek je welke van de drie boerenjongens die avond tijd had". Nou ja.. zo oud ben ik toch ook weer niet.

Dan loopt ze naar het toilet en gaat weer die telefoon. Dan neem ik maar op met "Met de moeder van S."  er onstaat een leuk gesprek, maar geloven dat hij niet S. aan de telefoon heeft doet ie niet. Of ik maar even naar buiten kom. Buiten? Ze zal hem toch ook niet haar adres gegeven hebben???? Ik vraag waar hij dan is. "Daar waar we vannacht ook waren"  "Daar was je met mijn dochter, niet met mij". Hij vind het grappig maar zegt dat ik nu ff normaal moet doen gewoon lekker naar buiten komen. "kom schat, kom nou gewoon gezellig ff" "Ja honey, dat wil ik wel doen maar jij zit echt niet op de moeder van S. te wachten". Nu wordt ie ietwat geergerd en zegt dat ik niet zo vercast moet doen. Vercast? Verkast? Wat bedoelt ie nou? Dochter, die inmiddels lachend om me heen loopt zegt.. "Verkaast! Nederlands! " Nou ja! Maar Ibawat.. ik bén ook 100% Nederlands!, daarom praat ik verkaast!

Dan geef ik de telefoon maar over aan dochter en kan zij hem verder afwimpelen. Dat het echt haar moeder was gaat hij niet geloven, maar dat ie haar nog een keer te zien krijgt ga ik niet geloven. Tsss.. zo'n halve allochtoon noemt mij verkaast. Weer een woord geleerd. Verkaast. Dacht toch dat mijn dochter die er niet verkaast uitziet, toch wel 100% verkaast praat. Geloof ik.

Afijn.. we hebben weer lekker gelachen.

Weet je wat ik je wens?

Zeg kind van me.. weet je wat ik je vandaag wens?? Heel simpel..gewoon heel veel

En een update?

Het wás succesvol. Dochter heeft haar eerste werkdag erop zitten en gaat zelfs met een goed gevoel morgen wéér aan de slag. Cappuccino serveren, of heette het nou esspresso? Eerste klanten engels? Geen probleem! Met ui? Of tomaat? Volgens mij droomt ze er vannacht nóg over. Maar ze heeft wél werk!.. en dat doordat ze afgelopen vrijdag daar zelf klant was én een duwtje in haar rug kreeg.  Een leuk klein zaakje aan de grachten van Delft. Ik wens haar een mooie warme zomer.

Herkenning

Graag lees ik bij Citroenvlinder, met kinderen in dezelfde situatie en dezelfde leeftijdscategorie kom ik nog wel eens herkenbare dingen tegen. Net voor het afsluitenvan de pc wipte ik nog even naar haar log, nieuwsgierig of er weer wat nieuws te lezen was.

En daar was weer zo'n beetje mijn dag... Met de deuren open lekker aan het ruimen, wassen, vouwen enz. Soms geniet ik zelfs een beetje van het huisvrouw spelen. Zelfs op tijd geweten wat ik zou eten en het vlees opgezet. Stiekum, met het gas onder de vleespan aan, met dochter even de stad in om wat dingen van het To-Do lijstje weg te werken. De zon was zo uitnodigend dat we op een terrasje wat van de stralen oppikte. Daar kwam een stap-vriendin voorbij die ik nog niet kende. Ze schoof gemakkelijk aan en dronk wat mee. Even later ziet dochter nog twee vrienden lopen, zij zien ons niet en dochter belt hem even. Waar hij is? "In de stad" en met wie? "met N" antwoord de jongen maar inmiddels al om hem heen kijkend. En toen ze ons ontdekten schoven ze ook gezellig aan. Leuk! De laatste  boodschap deed ik toen even alleen en pikte dochter wat later weer op van het terras. Iets verderop liepen we weer tegen een vriendin aan die ze al te lang niet gezien had. Misschien had ik met die vriendin wel meer plezier dan dochter :).

Ja, het was dus een gezellige dag met zon en lach.

Tegen bedtijd moest ik nog een keer hartelijk lachen om zoon. Boos stampte hij naar boven omdat hij helemáál geen zin had in bed. Boven hoorde ik hem bonken en steunen. Ineens vloogt er een zware boekentas van boven naar beneden, met een harde bonk op de grond. Ik schrok me dood en riep.. "en dat is morgen om tien uur naar bed". Een laconiek antwoord, "Tsss.. om luchtpost!" Toen kwamen dochter en ik niet meer bij maar omdat hij niet mocht weten dat het wel een goeie grap was smoorden we onze lachen in kussens...

Zo, en nu naar bed. Morgen weer gewoon werkdag.

Verlies

Ik kan heel goed tegen mijn verlies, maar niet tegen verliezen. En dat laatste gebeurt nog wel eens in huize Zij. Helaas heeft zoon dat van me geerfd en dan nog een tikkie erger. En dan is het zo dat hij al bijna niet meer durft te vertellen dat er weer eens iets kwijt is.

Mijn moeder had een tijdje terug de portemonnee van mijn overleden vader te voorschijn gehaald. Dat was een portemonnee die altijd onder het matras lag. Alleen bij feest en hoogtijdagen kwam die daar onder uit en ging mee in de kontzak. En bij thuiskomst ging hij weer gewoon, onaangebroken, onder het matras. Mijn moeder had de huishoudknip en daar werd alles uit betaald (en ingedaan). Wat deed mijn vader dan in zijn portemonnee? Het zwarte geld. Eens per jaar kwam een ver familielid hem het geld van "de jacht" brengen. Voor dat geld mocht de jachtclub op zijn land jagen. Dat was "mijn vaders geld". Dat ging in de portemonnee en werd gekoesterd. Zonde om daar iets van uit te geven.

Toen mijn vader overleden was heeft de portemonnee nog een lange tijd onder het matras gelegen, tot de dag dat mijn moeder het ging verdelen. Zij wilde dat de inhoud naar de 5 kleinkinderen ging. En zo heeft ze het ook verdeeld. Alle vijf hadden een aardig geld bedrag van opa wat ze vrij mochten besteden.

Toen was daar nog de portemonnee en die ging naar mijn zoon. Hij was daar erg blij mee en trots op. Dagelijks ging de portemonnee mee in de kontzak naar school. Het geld ging er harder uit dan toen mijn vader hem nog in zijn bezit had. Maar op een dag kwam zoon sip thuis, hij was de portemonnee verloren. Wat er in zat deed er niet veel toe, maar dat Opa's portemonnee weg was vond hij het allerergste.  Er zat een bankpasje in, een schoolpasje met naam en foto, maar de portemonnee bleef weg. Op school gevraagd, vrienden gevraagd..nergens de portemonnee.. tot drie maanden later! Glunderend kwam hij thuis van school mét portemonnee. Die was op school afgegeven door iemand, geen idee wie, en Omar's naam werd omgeroepen dat hij bij de concierge moest komen. Daar was zijn portemonnee met alle pasjes erin, en dus ook het schoolpasje wat er voor gezorgd had dat de portemonnee op school werd afgegeven.

Waar het ding drie maanden geweest is weten we niet, maar zoon gaat weer dagelijks met opa's portemonnee in zijn kontzak naar school. Nou nog een tikje van de zuinigheid van opa leren, dan komt het helemaal goed met hem.

Tussen etter en engel

Hieronder stonden een paar voorbeelden van Humor met Zoon maar het is niet altijd lachen hoor. Eigenlijk meer om te huilen..

Huilen toen hij van de week een bekeuring kreeg omdat hij zonder licht fietste bijvoorbeeld. En mijn fiets, die hij geleend had, een perfecte verlichting heeft.

Waarom reed hij op mijn fiets? Dat deed hij al een paar maanden. Zijn twee banden waren lek en daardoor stond de fiets wékenlang thuis voor de deur (en bleef daar ongestoord staan), zonder slot met twee lege banden en mijn (prachtig nieuwe) fiets ging dagelijks mee naar school, de stad, vrienden en hangplekken. Uiteindelijk waren zijn banden weer gemaakt cq opgepompt en moest hij weer op zijn eigen fiets. Op de eerste dag dat hij zijn eigen fiets weer gebruikte is deze gestolen, op slot en wel. Hij rijdt nu weer op mijn fiets...

Huilen toen hij voor de derde keer veel te veel over zijn beltegoed heen gegaan is. De rekening tussen hem en mij loopt aardig op dus dat sollicitatieformulier moet maar gauw bij Mc Donald ingeleverd worden. Hij heeft al drie maanden kleedgeld ingeleverd. "Ja mam.. ze zeggen toch altijd dat vrouwen geld kosten?" doet hij het vele sms'en af..

Twee 1-en op zijn tussenrapport in een zo belangrijk jaar. Die 1-en.. natuurlijk allemaal de schuld van de leraar. Tot ik zelf maar een gesprek aanvraag met de leraar en daar het verhaal wat anders is en ik toch meer geloof hecht aan het verhaal van de leraar. Maar er is belofte voor beterschap, afspraken voor herkansingen en toch ook weer een hoop pluimen van de leraar over zijn sociale houding.

Tranen.. maar dan van ontroering toen bleek dat een jongen uit zijn klas alleen maar met Zoon over het plein durft omdat de grote pestkop dan niet durft te pesten. Eén keer een flinke waarschuwing afgegeven was genoeg.

Afijn.. een puberleven gaat niet over rozen. Een drie VMBO-klas is niet makkelijk. Samen met je beste vriend verliefd zijn op hetzelfde meisje is wat lastig. Maar toen hij net weer met toch een glimlach de donkere kou in moest en vroeg om nieuwe handschoenen die maar 99 cent kosten (die had hij.. echt waar!) zodat hij zich niet schuldig hoeft te voelen wanneer hij er wéér één zou verliezen.. dan moet ik wel weer glimlachen en ben ik er nog steeds van overtuigd dat het wel goed komt....

Die zoon van mij toch...

Ik blijf lachen met hem.. Mag ik er nog eentje vertellen?

Vanmiddag hadden we in Delft een stroomstoring. Eerst dacht ik dat het alleen mijn huis was maar toen ik zag dat de buurman ook al in de staat liep besefte ik dat het gelukkig niet aan mij was om het te herstellen. Geduldig wachtte ik af. Een vriendin van een end verderop in dit grote dorp wilde koffie komen drinken omdat zij geen electriciteit had en dus geen koffie kon zetten. Dus onze conclusie was dat het een groot gebied betrof.

Die K800I van mij zorgde intussen wel voor gezellige muziek en ik heb weer eens een brief met de hand geschreven en de koffie kwam van het gas.. gekookte mix van melk/water.. oploskoffie erin en klaar! Maar gelukkig duurde de storing niet zo lang.

's Middag zat ik met zoon op de bank en vertelde hem van de stroomstoring. Op school hadden ze het ook gehad. En dan vertelt hij van de schrik die hij kreeg. Hij was met zijn electrotechiek-praktijkopdracht bezig. Op het moment dat hij twee draden ergens in stak viel alle stroom uit. Hij dacht dus dat hij de oorzaak was. Maar na een sms'je naar een vriend wist hij dat het in heel Delft was en besefte dat zijn twee draadjes daar niet verantwoordelijk voor waren. Wat een timing had die jongen weer!

Update; Vandaag in de krant. Oorzaak nog onbekend. Zou het dan toch??? :)

Mond vol tanden

Niet vaak, maar het gebeurt wel, dat mijn kinderen me even met een mond vol tanden laten staan. Zoals vorige week...

Zoon van 15 vroeg of er ook een meisje bij hem mocht slapen. En nee, daar was ik geen voorstander van en dat vond hij raar. Terwijl hij zelf een paar jaar terug nog problemen maakte toen er jongens bij zijn zus zouden slapen. Maar ook hij is blijkbaar inmiddels een paar jaar verder. Maar toch vind ik het geen goed idee en zegt dat dat "niet hoort". (Ja, hoe kun je het verzinnen als moeder he?)

"En waarom mogen Bob én Jeffrey én Tyler dan wel altijd blijven slapen? Stel dat ik nou homo ben, mogen die dan niet meer hier slapen en meisjes wel?"

En toen wist ik het even niet meer....

Nog meer winkelpret

Het was gisteren een érg volle dag. In de avond reden dochter en ik naar een winkelcentrum in de regio. Natuurlijk om “zomaar” wat te kijken. Over een kleine drie weken vertrekt ze weer  voor een paar weken naar haar vader en al maanden had ze summier kleding gekocht omdat ze tegen de vakantie aan “een gigantische inkoopronde” zou willen doen. Lopend van de auto naar de winkels ontdekte ik dat ik mijn portemonnee vergeten was en ook zij had de hare niet bij zich omdat ze niet eens wist dat we bij die winkels terecht zouden komen. Winkelen zonder portemonnee stond ons eigenlijk alle twee niet aan. Het voelde zo kaal!, zo niks!  Maar nu we er eenmaal waren zouden we dan toch maar wat rondkijken. En geheel tegen de gewoonte vond ze het ene leuke kledingstuk na het andere. Omdat ik ontzettend blij was dat ze al dingen vond, hebben  we het allemaal laten weghangen/zetten. Dochter noteerde in haar telefoon welke winkels we iets hadden gereserveerd. En vanmiddag gaan we dat rondje dus nog eens doen. Alle kledingstukken ophalen waar het briefje “Soraya” aan hangt. Ik was blij met de geslaagde kijkronde maar nog blijer met het vrolijke gezicht dat naast me liep. Ik had dat alweer te lang niet gezien.

Ik was ook blij dat we geparkeerd hadden in het gebied met de blauwe parkeerstrepen en niet in de veel te dure parkeergarage. Want hoe kom je daar dan weer uit als je werkelijk geen euro op zak hebt en daar pas aan de binnenkant van de parkeergarage achter komt??

Genieten

Mensen die vanaf het begin mijn log lezen (zijn die er nog wel?) weten nog wel dat zoon en school niet altijd beste vriendjes waren. Groep 7, groep 8, brugklas.. het waren dramajaren voor hem en voor mij. Zijn nivo van HAVO werd VMBOtl werd VMBO kader en daar zit hij nu in het derde jaar. Nadat het begin weer wat moeizaam was omdat er geen enkele bekende in zijn klas zat gaat het nu redelijk.

Redelijk? Ik kreeg wel een goed gevoel toen hij gisteren zei, "Mam, ik ben zóóó blij dat ik Electrotechniek gekozen heb!" Die keuze was moeizaam gemaakt en meer door mij gestuurd met het oog op verdere plannen en dat het dan zo uitpakt... Lekker!

Kijk.. het kost me wel mijn gezichtsbruiner, want die lamp staat zo mooi in zijn zelfgemaakte "blacklight" lamp. Het snoer van de stofzuiger is wat kort doordat hij het wel leuk vond om een stekker er zo perfect mogelijk op te zetten.. maar ik zie aankomen dat ik toekomstige electriciteitsklussen met een gerust hart kan uitbesteden!

15-jarige Onschuld

Vijftien is hij.. en lekker eigenwijs, zelfstandig, lief en ontdekkend. Daarbij zoekt hij steeds de grenzen. "Mam, als ik vrijdag in de stad ben, hoe laat  moet ik dan thuis zijn?" En dan weet ik het niet en zeg dat ik daar even over moet denken. Want "de anderen" mogen allemaal om één uur thuiskomen. Hij ook een enkele keer.. als ze ergens op een feest zijn en met zijn allen naar huis komen. Maar hangen in de stad hoeft niet zo laat. Als ik zeg half twaalf thuis vind ik mezelf nóg erg tolerant. Volgens hem halen ze geen rottigheid uit, vallen geen mensen lastig, zoeken de ellende niet op. Maar ik werp dan altijd tegen dat anderen jóu op kunnen zoeken en jóu lastig kunnen vallen. Maar mijn woorden zijn zoals gebruikelijk onzin volgens hem. Helaas worden mijn woorden steeds weer onderbouwd door gebeurtenissen waarvoor ik waarschuwde.

Zaterdag liepen hij en zijn vriend nog laat in de stad, ik had er weinig over te zeggen want ze bleven die nacht bij zijn vriend slapen. Tegen half één een telefoontje van hem. Hij vertelde me dat ze beroofd waren, op het politiebureau geweest waren en op dat moment op weg naar huis.

Een jongen had ze gevraagd of hij even van hun mobiel gebruik mocht maken omdat zijn fiets weg was. Direct trok de vriend zijn telefoon en liet bellen. Zoon stond ook al klaar om zijn telefoon te geven. De jongen belde. Een paar tellen later kwamen er vrienden van de beller langs rijden en zoon begon het al raar te vinden dat hij dan niet bij hen achterop gegaan was. De jongens op de fiets reden verder, stopten op de hoek. De bellende jongen liep langzaam aan weg en zette het toen op een rennen naar de fietsen toe en weg waren ze.. mét telefoon.

Vriend van zoon was in shock en zoon moest hem echt terug op de wereld roepen. Toen grepen ze hun eigen fiets en reden er hard achteraan, maar niet meer te zien. Toen belden ze 112 en gaven signalementen door. Er werd ze verteld op het punt waar ze stonden te blijven wachten. Even later reed er een politieauto voorbij. En nog wat later werden ze gebeld of ze naar het politiebureau konden komen om te identificeren. Vriend had zijn vader inmiddels gebeld en die kwam ook naar het bureau. Helaas waren de opgepakte jongens niet de telefoondieven.

Toen ik het verhaal hoorde kon ik niet geloven dat ze zomaar een telefoon uit handen gaven, maar het zijn gewoon jongens die altijd denken dat ze iedereen moeten helpen en iedereen is zoals zij zijn. Niet dus.

Dat was weer een les. JIJ kan je nog zo netjes gedragen in de stad, een ander doet dat niet. Nu was de telefoon een makkie. Een volgende keer met geweld? Als ze hem niet zo makkelijk krijgen?

Bij ons

Zoon gaat deze dagen weer een aantal keer met de pest in zijn lijf naar school. Wil ik om kwart voor zeven mijn bed uit zijn om hem te roepen, moet mijn wekker al om half zeven afgaan lopen. Dan begint het roepen, maar omdat het nieuwe schooljaar moeizaam start, géén enkele bekende in zijn nieuwe klas, duurt het maar en duurt het maar voor hij zijn bed uit is. Als hij er dan eindelijk uit is, aangekleed beneden komt waarbij ik niet eens durt te vragen of zijn wassen wel helemaal volgens de regels is uitgevoerd, áls het al is uitgevoerd, gooit hij met een boze kop zijn brood in zijn tas. Door mij klaargemaakt natuurlijk. Eten wil hij al helemaal niet en binnen vijf minuten stampt hij uit huis en fietst weg zonder een zwaai. Het zijn geen leuke momenten, niet voor hem en niet voor mij. Drie kwartier wakker voor een grauw en een snauw. Gauw ga ik dan mijn bed weer in.

Om vier uur bel ik hem eens omdat hij nog niet thuis is en ik me afvraag waar hij is. Allang weer op het voetbalveld met vrienden en ja, op school ging het goed. "Tsss..ga je dáárvoor bellen?" Ik leg hem uit dat als hij zo vertrekt, ik best wel loop te piekeren over hem. "Ach.. dat is als ik de deur uitga, dat weet je toch? Als ik weer op school ben dan gaat het wel weer" is zijn antwoord.

Maar vanmiddag kwam er weer een dikke glimlach op mijn gezicht. Keurig op tijd was hij thuis voor het eten. "Mam, weet je wat er was toen ik de straat in fietste?" zegt ie terwijl hij binnen komt lopen. "Nou?". vraag ik. "Het rook zó naar lekker eten buiten dat ik hoopte dat dat bij ons zou zijn. En het ís bij ons!" Mijn moeder hart gloeit van trots. Te veel pizza's, te veel patat de laatste tijd, dus vandaag lekker gebakken aardappeltjes, kipfiletje, en doperwtjes en worteltjes. Simpel, snel en hollands, maar zó gewaardeerd. Wat kan een kind snel weer gelukkig zijn he?

Bedtijd

Ik; Ik ga naar bed.

Dochter: Nee joh, doe nog ff gezellig.

Ik: Ik ben de hele avond al gezellig met je!

Dochter: Ik ook met jou.

Dochter; En geloof me.. het is moeilijker voor mij om met jou gezellig te zijn, dan voor jou met mij gezellig te zijn!

Door de wijn en de bacardi-cola hebben we daar wel om kunnen lachen...

Kind met groene vingers

Het is voorjaar en mijn kind vraagt of hij zelf wat plantjes mag zaaien in de tuin. "Natuurlijk," zeg ik, blij dat het jaartje schooltuinen zijn vruchten begint af te werpen..

Lang verwacht.. (soms) stil gezwegen..

Hier zit ze in, als alles volgens de regels is verlopen. Vamorgen bij een telefoontje naar het huis werd verteld dat ze de deur uit was. Bij een telefoontje naar vader's mobiel nam een nichtje op die vertelde dat ze naar het vliegveld was en om 10.00 uur zou opstijgen. Ik ga er dus vanuit dat ze nu ergens boven de Middelandse Zee hangt.

Wat zal ik blij zijn als ik weer met eigen ogen en eigen handen en eigen gevoel kan waarnemen hoe haar situatie is. Dat er veel gebeurd is in de afgelopen weken dat is zeker. Zoals altijd zal dat even "snuffelen" worden aan elkaar om de bekende nestgeuren weer terug te vinden. Ze vroeg dan ook of ik alleen naar Schiphol wilde komen. Even wennen, even praten..

En vanaf morgen moet ze aan de slag. Op weg naar de rest van haar leven. Kijken of ze uit "Het leven aan de rand van de samenleving" kan komen en er midden in kan gaan staan, daar waar ze hoort. Maar dat is morgen.. eerst nog vandaag.

Ik ga gauw wat ruimen, een fietsband plakken en op naar Schiphol.. eindelijk.

Hij was wel leuk. :)

Omar, mijn lief zoontje, had net een vraag. Of ik nog leuke dingen wist die hij vroeger had gedaan. Ik kon ze zo niet ophoesten. Hij was voor mijn gevoel niet de jongen die leuke dingen deed, maar die leuke dingen zéi. En nog. Vaak is er wel een opmerking waarbij ik verwonderd vraag waar die opmerking vandaan komt. Dat hij dat niet zelf verzonnen kan hebben. Wel dus. Of ik lig dubbel van het lachen.

De dingen die hij deed waren en zijn ongetwijfeld ook heel leuk, het is tenslotte de zoon die op me lijkt.. (...) maar het zijn vooral de woorden die ik me herinner. Ik heb elders ook wel eens wat opgeschreven. Speciaal voor hem deze bloemlezing;

Eerste verhaal: Ik zat met mjn zoon en dochter eens een huurfilm te kijken: The Perfect Storm. Twijfelde even, want het is een film voor 16 jaar en ouder en het jochie is 9. Maar vooruit, ik ben er bij. Een heel spannende film, waarbij een aantal mannen op een vissersboot in de hevigste storm ooit terechtkomen. We volgen het gevecht op leven en dood in stilte. Hij zit inmiddels al dicht tegen me aangekropen. Ineens zegt mijn zoon: Ik wordt nooit visser! Nee, logisch denk ik, maar vraag hem toch waarom. "Nou", dan krijg ik op vrijdag nooit mijn Donald Dukkie!"

We liepen met een vriendin op het strand. Zoals gewoonlijk bleef zoon ver achter, zich totaal geen zorgen makend over waar wij bleven en bezig met zand en water. En wij wandelden en keuvelden rustig verder. Bij ons eindpunt stonden wij op hem te wachten. Zegt ie: "Zo mam, jij bent echt afgevallen!! Ik zag je je niet meer, dacht dat je een andere slanke vrouw was!! Maar jij was het!! " Het ijsje wat hij vroeg kreeg hij natuurlijk...

Zaten ooit eens over iets van vroeger te praten. Zegt hij: "O, in jouw grijze tijd". "Grijze tijd?" vraag ik. Ja toen jullie nog geen kleuren hadden. "Geen kleuren hadden?" vraag ik weer. "Ja, toen was alles nog grijs!" Bleek dat hij de oude zwart-wit t.v. beelden en zwart-wit foto's beschouwde als de realiteit. Dat waren de kleuren van toen. Later kwam er pas kleur in de wereld! Sinds die tijd is "grijze tijd" voor ons iets wat al heel geleden is. Nog steeds.

Het was vlak na zijn zesde verjaardag. Ik vroeg Omar iets te doen voor me, wat weet ik al niet meer. Waarop hij antwoordde (zijn favoriete uitspraak!) "Dat kan ik niet". Ik zeg tegen hem, "Kom op joh, je bent al zes! Dat kan je wel" Hij kijkt heel verongelijkt en huilt nog net niet: "Ik ben nog nieuw-zes!!"

Op zondagochtend zitten we gezellig ons ontbijt met gekookt eitje te eten. Om niet zijn ei te bederven met een grote lading zout, leg ik wat zout op zijn bordje. Hij peuzelt het ei op..en vraagt dan: "Mam, heb je nog een ei??..Ik heb nog zout over!!"
Ook die uitdrukking is een blijvertje geworden.

Wij hebben een jaar in Egypte gewoond. Daar kregen we een brief van nederlandse oma. Ik lees mijn kinderen voor wat oma voor ze schrijft :" Wat knap, jullie kennen al drie talen, nederlands, engels en arabisch! Wat is oma dan dom, die kan alleen maar Nederlands" Zegt mijn zoontje, die oma altijd met een zwaar utrechts accent hoort, : "Die spreekt geeneens nederlands! Die spreekt De Meerns!!" (Dorp bij Utrecht)

Dat was vroeger.. De laatste jaren worden de opmerkingen grover, zwarter maar nog steeds leuk.. Dat komt de volgende keer. Moet ik nog verzamelen...

Vechtende scholieren

Vechtende meiden vastgelegd..

Zoon had een poosje terug ook zoiets. Mam.. kijk eens, knokken op school en hij laat op zijn telefoon een filmpje zien van twee jongens die elkaar ook afmaken. Hij roept wel vaker dat er zoveel gevochten wordt. Hij is vorige zomervakantie geswitched van school en dat was direct zijn eerste opmerking.."Ze vechten elke dag op het plein". Zijn Fubu-kleren bleven in de kast, al zijn R&B-achtige petjes en sjaaltjes bleven op de plank want "je wilt toch niet dat ik in elkaar geramd wordt?" Hij ging van een "donker bruine" school naar een "licht beige" school en dat was toch wel erg wennen. Goed.. hij heeft zich redelijk aangepast en zijn draai gevonden. Het vechten gaat door en het filmen ook. Alleen hij niet meer, die camera heeft hij niet meer.

Gisteren hadden we de discussie weer naar aanleiding van het gebeuren. Er wordt nog steeds gevochten en nog steeds gefilmd. "Maar dat doe ik niet meer, ik kan niet eens meer filmen!" "Maar je staat er wel bij en kijkt er naar". Ik probeer hem duidelijk te maken dat met dat stoere filmen de zwakkere kinderen toch veel vaker klappen krijgen dan voorheen, want het is natuurlijk stoer om aan je vrienden te laten zien dat je er weer één in elkaar geramd hebt. Ook kijken is meedoen.. vind ik. Vroeger zou ik zeggen het zwakkere kind te helpen, maar nu niet meer.

Wat is dit toch voor keiharde wereld waarin jongeren leven? Je gewoon niet veilig voelen op school? Je aan moeten passen aan de rest om geen klappen te krijgen. En wat een verantwoording en moeilijke taak heeft zo'n school tegenwoordig om de kinderen nog een veilige leeromgeving te geven..! En waar houdt het op? Beveiliging op school zoals op grote scholen al gebeurd? Cameratoezicht? Inname van mobieltjes bij aanhoudingen?

Wat lijkt die tik mijn met schriftje op de kop van mijn buurjongen in klas 1 ver weg.. iets van de vorige eeuw.

Gelukkig.. niet dronken.

Vorige week zaten we bij die hamburgertent van de M. Altijd leuke momenten met leuke discussies.

Ik heb kinderen met totaal verschillende principes. De één heeft de ideeen van haar vader achter zich gelaten en leeft voor een deel hoe ze wil leven. De ander, de jongste, heeft nog wel wat principes, gebaseerd op de islam, die heilig zijn voor hem. Je rookt niet, je drinkt niet en al helemaal geen drugs..

Zoon; Ik zag een foto van je waarop je dronken zit op de grond en met je hoofd boven de wc hangt..

Dochter: Ik was niet dronken.

Zoon; Wel, ik zag het toch? Stond op de pc!

Dochter: Nee hoor, ik was gewoon ziek.

Ik: Ja, ze is zwanger..

Zoon: (opgelucht ) ooohhh.. zegt dat dan! Ik dacht dat je dronken was!

Ook van hem houd ik..

Gisteren rapportendag. Dat het goed zat bij zoon wisten we wel, maar hoe goed niet precies. Nu zou toch zijn vervolgniveau bepaald worden. Die school.. dat loopt zo anders dan de afgelopen drie jaren!

Afgelopen vrijdag moest ik op gesprek komen op school. Daar gíngen we weer.. wat zou ik nu weer over me heen krijgen? De dag ervoor was hij zeer ontstemd uit de klas weggelopen en naar huis gegaan! Wij dus samen naar de afspraak met de juf waar de grote ruzie mee begonnen was. Wij klaar voor de strijd, want wat gebeurde was wel erg onredelijk. Straf terwijl je echt niets gedaan hebt..

Maar het liep anders. De juf was nogal geschrokken van zijn wegloopactie en wilde weten hoe dat in het vervolg te voorkomen. Nou is dat ongecontroleerde handelen bij boosheid iets, wat in het verleden vaker plaatsvond. De "terugdraaiknop" is dan weg. De juf legde hem uit dat de straf niet voor hem was, maar dat de hele klas het slachtoffer was van wat etterbakkies in de klas. En laat mijn zoon daar nu eens niet bijhoren..! Sterker.. Hij werd de hemel ingeprezen om zijn inzet, prestaties en beschouwd als één van de beste in gedrag en prestaties.
Aan het eind waren de volgende afspraken gemaakt. Hij gaat bij boosheid vragen of hij even naar de gang mag en zoekt daar naar de knop. Zij bevestigt nog eens dat hij "gewoon onder de kwade lijdt" en zij verzoekt hem om eventuele opmerkingen of commentaar tegen haar apart te zeggen en niet bij een volle klas. Welke opmerking? "Juf, we hebben bij niemand problemen, alleen bij u. Ik denk dat u toch eens naar uw manier van handelen moet kijken"

Afijn.. het rapport was prima, ( geen vijf te vinden tegenover acht vijven vorig jaar) zijn niveau goed en een vervolg keuze is gemaakt aan de hand van zijn verdere plannen. We zijn zelfs al naar een open dag van vervolgopleiding geweest en hij moet eerst nog twee jaar! Maar dat hij weet wat hij wil, terwijl we ons al jaren afvroegen wat hij in hemelsnaam moest gaan doen is een opluchting! Zijn doel de komende jaren? Sound en Vision en dan specialiseren in geluidstechnicus. Past als een jasje. En we wisten tot voor kort niet eens dat er zo'n opleiding bestond! Nou vonden we ook nog uit dat er een opleiding Popmuzikant is, maar dan denk ik.. dat is voor hobby, daar is toch geen baan in te vinden? Maar misschien denk ik nu wel ouderwets? We gaan maar eens op een open dag kijken... want ik herinner me nog wat hij hier zei over beroepskeuze.

Gisteren zijn rapport gevierd bij McDonalds, want na jaren negativiteit mag het best gewaardeerd worden dat het nu zo goed gaat. 's Avonds vanuit zijn bed kreeg ik nog een sms'je. "Mam, dat eten was leuk!, wanneer gaan we weer? "

Ik hou van je...

Je zei gisteren tegen me dat ik niet zo boeiend meer schrijf. Ja, ik weet dat dat waar is mijn dochter. Ik ben iemand die niet zo goed is in zeurverhalen, negatieve dingen en gezever. En als er in mijn leven dan heel veel te piekeren is, dan valt mijn toetsenbord stil. Jij weet wel wat er allemaal speelt. Ik weet wat er bij jou allemaal speelt. Je maalt door mijn hoofd, de hele dag door. Ik zou willen dat ik een toverstokje had. Zo'n stokje waarmee ik al die donkere wolken weg kon toveren.

Ik zou willen dat ik die vrienden van je kon laten inzien, dat ze een vriendschap, zoals ze hem niet meer zullen vinden, verknallen. Het valt niet mee, om op het moment dat je ze het hardst nodig hebt, te moeten ontdekken dat ze jou op dat moment minder nodig hebben.

Ik zou willen dat ik kon toveren dat je gewoon in een schoolbank kon zitten. En niet, zoals afgelopen week, dat je zelfs op een open dag van een school, waar je niet eens voor jezelf was, in paniek raakt.

Ik zou willen dat je vader een echte schuilplek voor je zou zijn. Dat je gewoon daar even op adem kan komen, maar ook daar vind je teleurstelling. Het leven is niet eerlijk..

Maar mijn meisje.. ik heb niks te toveren. Ik kan er alleen maar voor je proberen te zijn. Van je te houden. Je te knuffelen wanneer je het nodig hebt, je te laten razen wanneer je wilt razen. Alleen maar proberen deze terugval met je proberen door te komen. En we weten nu, door vorig jaar, dat het allemaal goed kan komen.

Dan weet je straks zelf wel weer dat je iedereen verplettert met je schoonheid, iedereen verbaast met je levenswijsheid, eerlijkheid en trouw en waarom ik zo vreselijk trots ben dat ik je moeder mag zijn, zo trots ben dat je me vertrouwt, dat je zelfs míjn steun en toeverlaat wilt zijn. En dat je echt die school wel af gaat maken, dat je lach weer terug komt... op jouw tijd. Echt.. die tijd komt.

Terug van vakantie

S; Mam..R. belde. Ik heb gezegd dat je terug zou bellen.

Zij: Ja, hij is weer terug van vakantie.

S; Ja, uit Londen.. vertelde hij.

Zij; Nee joh! Uit Lombok! Indonesie!

S; (even stil) Ohhhh! ik dacht al.. Londen? 32 graden??? Snorkelen??? In Londen?? Ik dacht.. "het zal wel" en zei maar niks..

S; Dit ga je niet tegen hem vertellen he?!!!!

Zij; Nee, ik ga het niet vertellen.. (Ik schrijf het wel! )

Meer met de kinderen doen..

Je hoort het steeds vaker. Tijd maken voor je kinderen is zó belangrijk. Samen dingen doen.

Nou, zoon en ik gaan samen dingen doen! Net van de tandarts terug en een verwijskaart naar de ortodontist gekregen. Gaan we vanaf nu lekker samen naar de Ortho! Leuk he?

Overigens.. eenmaal in een positieve richting gaand, lijkt het niet meer te stoppen. Dat principe kennen sommigen wel. Schreef ik hier al hoe goed het nu met hem gaat, blijft het maar doorgaan. Gisteravond met volle inzet aan een projekt zitten werken wat vandaag af moet. Dat "volle inzet" kende ik nog niet zo van hem. En vanmorgen naar de tandarts.. Dat is ook steeds weer een terugkerend drama voor hem. Angstig vooraf, zelfs in de stoel plaats nemen is een probleem.

Vanmorgen? Vrolijk op de fiets naar de tandarts, rustig liggen in de stoel, zelf het fluorbeurtje ging zonder boze blik. Het ging ook wel eens anders.. Toen bijvoorbeeld..

( Als ik dan nu even niet zoveel schrijf, lees je nog maar eens wat oud materiaal )

Wijs citaat

Ik heb het goed, dus waarom zou ik het beter willen?

Een 18-jarige.

Babypraat..

Ik zit op een vruchtbare werkplek. Op de kamer zijn we met 5 dames. Meiden zeggen we eigenlijk vaker. Iets verderop in de gang zitten er nog een paar van ons... drie op een kamer. En daartussen nog een kamer met 4 collega's.

Er waren dagen dat het nogal eens over kleding ging.. of de weekendjes uit. Maar nu zijn er dagen dat het alleen maar over babies gaat! Collega tegenover me heeft een "kleine meid" van 9 maanden. Dan is er een met "heerlijk joch" die deze week een jaar wordt. Daar tegenover zit een mama met twee kinderen waarvan de jongste enkele maanden is. Daarnaast een oma (bijna mijn leeftijd!) met een kleinkind van enkele maanden! Je voelt de bui al hangen. Er wordt wat afgepraat over de kindjes. Dan komt nummer 5 ook nogal eens binnenlopen die haar verhaal doet over "haar laurens" waarop ik weer verhalen ga horen die ik die dag al eerder heb gehoord. En nummer 6 is hoogzwanger! Veel kinderen spugen, hebben problemen met eten, slapen geen van allen lekker door, beginnen net te kruipen, zetten afgelopen weekend hun eerste stapjes, of deden weer wat erg ondeugends.. Meestal hoor ik het knikkend en hummend aan.. probeer me wel eens te herinneren hoe die van mij dat deden, maar is helemaal weggezakt..

Vandaag waarschuwde ik ze.. "Troost je.. deze tijd ga je helemaal vergeten. Je gaat op een andere voet verder met je kinderen" En ik vertelde ze hoe ze nog steeds slecht slapen, maar dan met name door het late inslapen. Dat ze nog steeds hun bord niet leeg willen eten als het eten ze niet aanstaat. De eerste kruiptocht wordt een eerste uitgaanstocht buiten je eigen stad.. Het voor de eerste keer gaan staan wordt een eerste date. Midden in de nacht kotsen ze nog steeds de boel onder, maar dan midden in de stad, ver van hun bed. Dan kun je alsnog om 5 uur je bed uit voor je kotsende kind. Niet naar de creche willen wordt niet naar school willen. Het eerste tandje wordt een eerste pukkel, een knuffelpop die ze willen hebben wordt een electrisch drumstel, de verboden lollies worden verboden sigaretten.. en zo kunnen we nog uren doorgaan.

En laten we hopen dat er iemand is die mij gaat vertellen dat ik het allemaal ga vergeten. Dat ik alleen de vele leuke dingen blijf herinneren.. Laten we het hopen. Intussen hoor ik hun babypraat aan.. maar ik ga er toch aan werken dat tegen de tijd dat al deze babies puber zijn.. ik een andere baan heb!

Jarig!

Waarom ik al twee dagen niks schreef? Omdat ik niet kon vertellen waar ik allemaal mee bezig was! Mijn dochter is vandaag jarig en wie viert er nou zijn verjaardag op maandagavond? Nou.. zij wilde haar familie op maandag want dan was ze echt 18! Maar daar voelde wij niks voor. Zondagmiddag zou veel leuker zijn. Dus zonder haar medeweten nodigde ik familie en vrienden uit voor zondagmiddag. En voor haar moest dit een surpriseparty worden. Haar vriendin en ik stelden een plan op waarbij we haar op gewenste tijd, (en in gewenste kleding) de deur uit kregen en de deur weer binnen kregen. Geloof me.. het voorbereiden is net zo leuk als het feest zelf. Vooral als we het plan een paar keer moeten wijzigen omdat dochter toch wel erg haar eigen ding wil beslissen. Het was een slapstick op zich.. vooral toen de thuiskomst door vriendin nog wat uitgesteld moest worden.

Maar de reactie van dochter bij binnenkomst was al het organiseren waard. Eerst open mond, ongeloof, verrukking.. blijdschap om het zien van een paar oude vrienden die ze nooit verwacht had.. langzaam vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats. "dus er is morgen geen feestje?" "Ik ga nu niet naar Den Haag?" tegen vriendin."Jij wist dit allemaal???" waarop die een dreun kreeg.. En het werd een supermiddag. Mooie persoonlijke kado's, jeugdherinneringen, gezellige mensen, eten. Weer eens een eigen gebakken taart.. een grote 18. En een heel blije dochter. "En ik heb er niks, helemaal niks van gemerkt!"

En 's avonds... nadat alle lieve mensen vertrokken waren, zakte ik op de bank.. rust, rozig, zeer tevreden.. Er werden me, tussen het dicht vallen en weer opentrekken van mijn ogen, een paar wijntjes werden aangereikt..

En.. vandaag is ze weer naar school. Volwassen en weer een nieuwe start op volwassenenonderwijs. Mooier kan toch niet?

O, ja.. opa en oma waren er niet bij helaas.. maar daar gaan we straks heen met het laatste stuk taart.

Broer en zus...

Broer; Weet je wat jíj moet doen..? Je moet met de paralympics mee doen!

Stilte..

Zus; Maar goed dat ik het even op me in liet werken. Ik was zowaar bijna blij met iets wat ik dacht dat een complimentje was.. dat ik ook eens goed was in iets! Tot ik wat verder nadacht...

O happy day...

Ik ben soms zó blij dat we in Nederland leven.. we zijn zó bevoorrecht..

Vandaag ben ik vrij. Ik heb mijn werkdag geruild met mijn vrije dag van morgen want ik moest met mijn dochter naar een afspraak op een school. Scholen.. we hebben er heel wat gesprekken gehad de laatste jaren. Ze heeft een schoolleven met allerlei obstakels achter de rug..

Het Voortgezet Onderwijs begon met een Havo/VWO advies. Door o.a. schoolfobie werd dat al snel een half jaar thuiszitten en aansluitend speciaal onderwijs. Daar zakte ze van VWO naar Havo, naar VMBO. Door alle andere oorlogen op andere gebieden die ze moest voeren kwam ze niet verder in vier jaar dan VMBO 2. Daarna stroomde ze weer in in het reguliere onderwijs, en wel rechtstreeks naar het MBO. Ze heeft een prima eerste jaar achter de rug en ik was harstikke trots dat ze het gewone schoolleven weer aankon en zelfs op niveau 3. Alleen de stage in het eerste jaar haperde, was weer lijden. Het tweede jaar begon met een stage van 20 weken. En weer haperde de machine. De oude klachten speelde haar hier parten. Zelf dacht ze dat het nu allemaal afgelopen was en wilde de school verlaten en dan maar zien wat en/of er nog iets van haar terecht kwam. En zelfs dat interesseerde haar niet meer. Na een paar weken van ellendig thuiszitten ging ze gesprekken aan haar bekwame mentor van school. Deze wist weer wat motivatie te vinden, bracht haar in contact met de schooldecaan, weer gesprekken, en er gingen weer wat deuren open en daarmee kwam de hoop terug. Gesprekken met een dame van de gemeente die tot taak heeft jongeren te helpen die dreigen zonder diploma het schoolleven te verlaten. Daar weer alle begrip en veel kundigheid en geloof in mijn dochter tegengekomen. En vandaag was er het gesprek op de VAVO.. Volwassenenonderwijs voor Havo. Maandag begint ze in het vierde jaar, volgend jaar examen jaar.

Soms komen dromen uit en vandaag was er zo éen.. weer lekker gewoon (hard) studeren, op weg naar het HBO, einde aan 5 maanden thuis zitten, een gemeente die in haar gelooft en de plaats volledig subsidieerd.

Ik ben blij met de mensen (dames) die we tegen kwamen en mijn dochter met toewijding weer helemaal op de rit hielpen via wegen die je zelf niet gauw weet te vinden, toelatingseisen loslieten, dochter het geloof in zichzelf terug gaven. En dat kan allemaal in Nederland. Mooi toch?

Oude film

Zoon en vriendje zitten The Godfather te kijken. "Mam, hoe oud is die film?" "Ik weet het niet precies, ik zat nog op school en toen zag ik hem al," antwoordde ik. "Dan was het eerst zeker een zwart-wit film" zegt vriendje..

Gelukkig nam mijn zoon het toen voor me op.. "hé, hé, zó oud is mijn moeder niet!!"

Communiceren

Dochter zit net (23.45) op haar kamer heel creatief te doen en vraagt mij per msn om te komen kijken. Ik vertel haar dat ik er aan kom en loop naar boven. Op haar slaapkamer ontstaat inderdaad wat moois. En op haar laptop staat mooie muziek aan. Het is gezellig boven. Dan komt er een sms'je binnen. Ik dacht nog even dat het van haar zeer-hard-to-get-vriendje-vijand was.. Maar nee, sms van haar broer.. "Mag de muziek wat harder?" Vanaf zijn slaapzoldertje naast haar kamer!

Waar zijn de tijden dat om 10.30 het licht uitging en ieder ging slapen à la Waltons.. "Goodnight mam" "goodnight John-Boy" roepend door het huis...

Oma

Dat was een dagje familie. Net de deur uit, en alles alweer opgeruimd. Vanmiddag hebben we heerlijk in de tuin gezeten met opa en oma. En leuke gesprekken ontwikkelden zich. Eentje daarvan tussen Oma en Kleindochter. Het gesprek ging over roken en we voelden ons gezegend met een familie die helemaal niet rookt. Op een verjaardag hoeft er geen asbak te voorschijn gehaald te worden, geen huizen ontlucht.. heerlijk!

Oma vertelt dat ze een jaar of 17 was, en stiekem wel eens een sigaret probeerde, maar er niks aan vond. Kleindochter, die nu 17 is, keek Oma met grote ogen aan? "Jij gerookt??? vraagt ze. "Ja", zegt Oma "ik ben niet altijd 77 geweest hoor! ben ook 17 geweest!" Ze heeft gelijk Kleindochters aandacht. Het gesprek gaat verder over roken. Kleindochter vertelt dat ze 2 maal bijna een roker was geweest, maar er vanzelf na een week weer (met moeite) mee gestopt is. Oma is helemaal blij, "heel wijs hoor!" Kleindochter zegt; "Overigens, ik heb er helemaal het geld niet voor!" En dan zegt Oma weer dat ze dat geld inderdaad beter aan wat anders kan besteden dan aan sigaretten.. Kleindochter is het daar helemaal mee eens en zegt "ja, aan drank" en daarmee is de discussie over roken gesloten..

Ik kan er overigens van genieten als ik zie hoe mijn kind met mijn moeder gesprekken voert. Veel opener dan ik vroeger deed met mijn moeder, en al helemaal niet deed met mijn oma. En oma praat over alles mee, en is in alles geinteresseerd. O, ja, ze doet ook nog mee aan telefonische enquettes, maar dat wordt een ander log...

Rare moeder

Gisteren onder het eten werd zoon alweer gebeld door zijn vriend of hij naar het basketbalveld kwam. Het was half zeven denk ik. Zoon verzucht: "Jeeee, die eten altijd precies half zes!" En dan er achter aan dat alles daar altijd hetzelfde is. Zijn moeder is het het eten bezig, of zit in een puzzelboekje te puzzelen of kijkt tv. Altijd vaste routine.. Hij vind dat maar raar.

"Ze hoort toch achter een computer te zitten???"

Dit wordt een moeilijke...

Zoon loopt in zijn grote basketbalbroek door het huis. Zijn bovenlijf was, zoals gebruikelijk, bloot. We zijn wat aan het dollen en hij geeft me daarbij een tik. Zelf schrikt hij daarvan, al was het een spelletje. "Spank me maar" roept hij gelijk. Ik ging achter hem aan en gaf hem een tik. Een flinke tik. Met mijn blote hand op zijn schouder. Ai.. ik schrok er zelf van. Als ik zie dat hij moeite heeft om zijn tranen binnen te houden is het al geen spelletje meer. Ik weet niet hoe het goed te maken en knuffel hem helemaal plat en kus op de rode plek. Hij huilt. Het verbaasd me een ietwat , want zo'n watje is het niet. Maar er staat zelfs een striem op zijn schouder. We blijven knuffelen en even later is het over... Nooit meer zulke spelletjes.

Wat later zijn we alweer aan het geintjes maken. Ik weet niet meer waar precies, of hoe.. maar het gesprek komt weer terug op de tik. "Je huilde niet alleen van de pijn he?" vraag ik hem. "Was het van de schrik?" "Ja, ook wel" zegt hij. "Deed het je denken aan dingen?"

"Ik had ooit zo'n grote striem op mijn rug" zegt hij. "In de douche, geslagen met een bamboestok." Ik word stil.. "Waar was ik?" "Je was er niet. Papa was boos omdat ik te laat van school naar huis kwam." "En ik weet het niet? Je hebt het me nooit verteld?" "Nee.. juf Connie vroeg met gym nog hoe ik aan die striem kwam. Ik zei dat ik gevallen was, maar Connie zei "ik denk dat ik wel weet hoe dat komt". We zijn beiden stil.. Mijn hart knijpt samen, ik voel de sfeer van toen. Dan knuffel ik mijn zoon weer.. "Vergeef me, voor net, en voor toen.." Zoon knuffelt mij..

Mijn God, wat hebben we het goed nu.. ! Alleen moeten er nog steeds wonden genezen... ik wou dat ik een toverdokter was...

Met open mond..

Zij; Hoe was het op school vandaag?

Zoon; Leuk!

Zij; Leuk? Nog steeds?

Zoon; Ja hoor.

Zij; Weird.. je gaat al een maand naar school en je vindt het nog steeds leuk!

Afkloppen, afkloppen, afkloppen, afkloppen........

Geknetter...

Gisteravond knetterde het hier. Een ruzie van buigen of barsten. Ik vond dat dochter zich vorige week met uitgaan misdragen had, zij zelf dacht daar natuurlijk anders over. Nu ben ik meestal een "coole" moeder, zoals ze zelf zeggen, maar ook ik heb grenzen. En die waren overschreden. Het gevolg was dat ze deze week niet op vrijdag (haar heilige uitgaansavond) uit mocht. (Het weekend daarna had ik ook nog geroepen, maar daar is later over onderhandeld) Deze week was niet aan te tornen. En toch probeerde ze dat gisteren. Toen dat allemaal niet lukte, werd het een echte ruzie. En hoe erger die werd, hoe meer ik gesterkt werd in mijn standvastigheid. Kom zeg.. als 17-jarige ga je niet meer als een puber zeuren en dreigen. We schreeuwden tegen elkaar. Ik had het eerst nog moeilijk gevonden, concequent aan de straf vasthouden. Stond een enkele keer op het punt toe te geven, "het kind miste al zoveel" maar daar was natuurlijk mijn ouderlijk gezag niet mee gebaat. Dus hield ik voet bij stuk. Uiteindelijk restte haar niks anders dan zich erbij neer te leggen. Om twaalf uur ging ze naar bed "met iets om te slapen".

Vandaag om 1 uur vanmiddag heb ik haar wakker gemaakt. Ze kwam van heel ver. En had geen tijden zo goed geslapen. Dat was een verademing voor haar. En vanmiddag samen de stad in, ouderwets gezellig.

Vanavond samen op MSN, ieder vanaf zijn eigen pc, hebben we het er nog even over gehad... ze bekende dat er nog meer boosheid was dan alleen over het uitgaan. Dat het boos zijn best goed was, omdat ze niet vaak echt kan overgeven aan boosheid. Dat het eigenlijk goed was dat ik haar een reden gaf.( Misschien een afsluiting van afgelopen k*tperiode?) En dat we toch vriendjes blijven, ook al ruzieën we.

Ik bekende haar dat ik het moeilijk vond om zo vast te houden en niet overstag te gaan, maar dat ik mezelf anders een loser had gevonden. En zij.. had me ook een loser gevonden, als ik had toegegeven. Dat ze me eigenlijk gelijk gaf in mijn actie, maar dat mocht ik vooral aan niemand vertellen!

Zo.. overduidelijk. Grenzen stellen wordt altijd gewaardeerd.

Weer zoeken

Inmiddels mag algemeen bekend zijn dat er hier in huis nog wel eens gezocht wordt. Deze keer was het mijn zoon weer. (Ik moet eerlijk zeggen dat dochter er zo goed als geen last van heeft)

Zoon pakt tegenwoordig keurig zijn schoolspullen voor bedtijd in. Ik hoef er niet naar om te kijken. Zo ook gisteravond. Tot er een boek zoek is. Dan wordt onze hulp ingeroepen. Zijn zus en ik kijken niet echt op of om, omdat we wel gewend zijn aan zijn zoeken. Half aanwezig en doorgaand met onze dingen geven we hem wat tips. "kijk eens in je andere tas" "kijk eens in de doos waar de rest van je boeken nog zit" Zoon blijft zoeken. "Kijk eens onder mijn stapel papieren" Mijn stapel wordt genadeloos door elkaar gehusseld. Nog geen boek. "Boven op je kamer" Nee, is het antwoord, want daar heeft hij dat boek helemaal niet gehad vandaag. Uiteindelijk... gek van het gezoek terwijl het al ver na bedtijd is, ik mijn bloeddruk voel stijgen, sta ik dan ook op om mee te zoeken. Ik doe zijn zoekronde nog een keer over, want het feit dat hij gezocht heeft, wil nog niet zeggen dat het er ook niet ligt. We gaan zelfs de banken wegtrekken om daaronder te kijken. Nergens. Dan moet hij toch op zijn kamer gaan kijken.. ook niet. Dan ben ik het zat. "Omar.. en nú naar bed, je zal het vast uitgeleend hebben, een ander het in zijn tas gestopt hebben, of wat dan ook. Ga eerst maar eens op school zoeken!"

Zoon is boos, op zichzelf, op mij, op alles en iedereen. Hij stampt de trap op. Een paar treden verder loopt hij terug. "Shit! Shit! I shoot myself! R&^P(*U*^$%*(^&_)*)(^&)T&**&)+& Ik heb het vandaag ingeleverd bij de meester om na te kijken!! ....

Niet voor watjes

Ik waarschuw maar vast... dit log kan door sommigen als schokkend ervaren worden...

Vanavond tijdens het eten.. weer rollen er vrij grove woorden over tafel. Ik besluit eens te turven hoeveel woorden er gebruikt worden die eigenlijk niet kunnen. Dus ik maak een turfsysteem op ons grote zwarte bord. Ik verdeel de woorden in drie categorien; Vloeken, Geslachtsdelen en Racistisch. Voor ik uitverteld ben over mijn nieuwe systeem roept hij: Godverdommese Kut Neger..

Ik denk dat hij eigenlijk veel talent zal hebben voor Lingo of zo...

P.s Voor je denkt dat het echt een racist is, even corrigeren. Op school noemen ze hem Omgekeerde Bounty. Wit van buiten, zwart van binnen.

Het monster

Er is een monster
Een monster hier in huis
We vechten, we slaan
Steeds is hij even knock-out,
Dan kruipt hij langzaam weer op
Sluipend
We zien het niet
Maar in eens is het daar
Met zijn verlammende tacktiek
Legt hij alles lam,
Maakt een leven ziek
Dat godverdommese monster
Kan ik niet aan
Ik haat het!
Ik veracht het
Wie leert me
Om Angst voor eens
En voor altijd te verslaan

Nog even dan...

Ik had me net losgerukt van de pc, na lezen en spelen, gedouched en aangekleed, wanneer ik me besef dat er geen logje is. Ik kreeg al een verontrustend mailtje of het wel goed met me gaat. (Ik ga nog terug mailen!) Ja, het gaat goed, de zorgjes schreef ik hier al eerder, maar er zijn ook zoveel blije en leuke momenten. Te veel om te loggen, maar ook weer (voor mij) te leuk om niet te loggen. Kleine impressie.. (Sorry.. hoog kindgehalte)

Weet je nog dat ik schreef dat zoon zijn Muzikant wilde worden? Nou loopt het met zijn scholen steeds niet hoe het zou moeten, want er zijn zoveel andere dingen die leuker zijn. Sporten, muziek, humor. Heeft hij gisteren toch weer een leuke opsteker gekregen. Tijdens mijn behangen zit hij bij zoon van de familie in een kamer met muziek te rommelen. Mixen, deuntjes spelen. Toen liepen daar verschillende knullen binnen. 15/18 jarigen. Hoog R&B gehalte met bijbehorende kleding. Ik kon me al helemaal voorstellen hoe zoon daar zat te glunderen en genieten. Een ontbrekend deuntje speelde hij even op zijn gitaar. Er kwamen ook wat oudere muziekmannen de mixen kopen van zoon des huizes. Zoon zat daar steeds bij met zijn wijze 13 jaar neus. En het gevolg..?? Gisteren is hij aangenomen bij het clubje muziekmakers! Mee componeren en spelen van muziek voor rappers. Volgende nummer wordt zijn gitaardeuntje mee opgenomen. Zo.. weer een stapje dichter bij zijn droom. Ik hoop voor hem dat hij zijn vroegere leraren nog een keer zijn muziek kan overhandigen...

Dat was één verhaaltje.. Nu is eigenlijk de drang groot om een ontbijt! in de tuin te gaan maken voor vier (twee van mezelf en twee van een ander) die net uit bed komen rollen.. Dus ik ben weer even naar buiten...

Back home..

Even een goedemiddag groet naar dochter per sms.. vertelt dat het hier goed gaat en dat ik hoop dat het met haar ook goed gaat. En dan een smsje terug.. "Mam, ik kom weer naar huis"

Yippie! Ze is er weer.. al een hoop gepraat, gelachen en samen even de stad in geweest. Ze bracht heerlijke gebakjes mee, die we samen met een mok thee op hebben gegeten.

Afgelopen dagen waren heftig. Niet alleen met/voor haar. Ook een boze ex die er doorheen fietste. Een zoon die even helemaal het spoor bijster was, maar langzaam aan valt alles weer op zijn plaats.

En toch weer mooi is aan alles..? Het weten dat we een band hebben die zo sterk is, weten dat we voor elkaar door het vuur gaan. Alle drie.

Loslaten..

Ik moest even met mijn hoofd in de wind.. en heb dus een lange wandeling achter de rug. Wat moet je denken als je dochter er voor kiest even niet thuis te komen? Hoe moet je handelen? Loslaten.. natuurlijk. Eigen keuzes laten maken. Maar na 17 jaar steun en schuilplaats geweest te zijn, is het heel moeilijk te begrijpen dat je de schuilplaats niet meer bent...

De Rollercoaster draait weer...

De laatste vakantieweek is al weer over de helft. Maandag was bijna een Roze Wolk gevoel, of zoals Frans(eslag) reageerde, "een zeer tevreden mens".. Dinsdag begon het echte leven weer. En dat leven dacht.. "Ik gooi Zij gewoon in het diepe" en liet de Rollercoaster weer gaan. Hier in huis is heel wat emotie naar buiten gekomen, bij mij, bij mijn kinderen. Een ex fietste er ook nog door heen. Ik kan dat allemaal niet beschrijven. Omdat ik de juiste woorden niet vind, maar ook om hun privacy. Je zou toch maar een mam hebben die alles wat je doet zomaar op internet gooit..

Ik weet wel, en dat wist ik al langer, dat ik twee superkinderen heb, die ongelofelijk veel liefde in zich hebben, vooral voor elkaar. En dan kun je oorlogen winnen...

Eerder schreef ik dit.. Klik

Vraagje..

Zijn júllie al klaar met schoolboeken kaften??

Leren in de vakantie

In de vakantie zijn dingen natuurlijk anders dan thuis. Er was bijvoorbeeld geen vaatwasmachine dus er moest gewoon afgewassen worden. Met zoveel mensen is dat natuurlijk een fluitje van een cent. De eerste dag waren dochter en zoon aan de beurt. Dochter wast af en zoon droogt.

Na een poosje staat de de afwas nog in het afdruiprek. "Omar, ga nou eens afdrogen!" zeg ik. "Is al gedaan, kijk maar" antwoord hij. Ik kijk. "Maar dat moet je toch nog wegzetten dan?" vertel ik hem. Verbaasd kijkt hij me aan. "Wegzetten? Ik heb het weer terug gezet in het rek. Dat is bij de vaatwasser toch ook zo?"

En zo blijkt maar weer dat iets wat voor mij een vanzelfsprekendheid was sinds mijn jeugd, voor de jeugd van nu nog knap lastig kan zijn. Vaat drogen bijvoorbeeld.

Geheimpje..

Weet je wat ontzettend leuk en spannend is? Van iemand horen dat ze zwanger is! Nog maar net heel vers zwanger is. Dat niemand dat verder nog weet, voorlopig nog niet zal weten en al helemaal niet zal verwachten. Ik was heel ontroerd toen ik het hoorde. En ik ben vereerd dat ik het wel mocht weten. Steeds bekijk ik haar nu met andere ogen. Maar wat is het moeilijk zo'n leuk geheim te bewaren! Ik loop er nu al twee weken mee rond. Ik MOET het even kwijt.. daarom hier. Ze is zwanger!

(Gelukkig.. weinig familie leest dit)

Weer thuis

Ze is weer thuis. Zo anders van haar, van huid, van kleur, dat ze eerst mijn gezichtsveld passeerde zonder dat ik haar zag. Toen drong het tot me door: "Die is van mij!" Even snuffelen, even kussen, even ruiken, wat praten en aftasten.. en daarna voelde het weer vertrouwd, zoals het hoort bij je eigen kind...

Weekend!

Vandaag is alweer weekend! Mijn zoon vermaakt zich prima in zijn vakantie. Ik zie een heel ander kind dan de laatste weken voor de vakantie. Al ben ik hele dagen werken, hij vermaakt zich. Alle hobbie's worden ruimschoots beoefend. Alle klusjes die ik hem vraag te doen, worden zonder protest gedaan. Een nieuw ritueel is 's avonds laat samen de hond uitlaten. Heel gezellig kletsen. Alle strijdpunten van afgelopen tijd, tanden poetsen, geen nagels bijten, verdwenen als sneeuw voor de zon. Alles wordt zomaar gedaan!

Maar vandaag wilde ik er lekker op uit samen. Nemo in Amsterdam zou hem zeker een hele dag boeien. Daarbij reizen met de metro, wat nieuw is, slenteren door Amsterdam wat nieuw is. Geen zus erbij die allemaal andere dingen wil. Dit werd onze dag! Tas gepakt, drinken mee, broodjes mee, oppas voor de hond verzorgd, we waren er klaar voor. Nog even tanken.. en daar gebeurde het. Ik zie hem stil en wit in de auto zitten. We gaan nog op weg, maar het wordt helemaal niks meer. Dan is de beslissing gauw gemaakt, we draaien om, gaan naar huis. Ziek aan zo'n dag beginnen is helemaal niet leuk. Morgen een herkansing.

En nu mijn dag maar eens heel nuttig besteden, en zelfs daar heb ik zin in...

Gesprekje

Gisteravond mijn dochter aan de telefoon. Ze is bij haar vader in Egypte. Vakantie, maar eigenlijk ook weer niet. Het is nogal heftig, switschen van cultuur, ouder, familie, vrienden.. Voor haar vakantie was ze eigenlijk al in een " wat mindere periode". We hoopten dat de vakantie haar rust zou geven. Bij vlagen wel, maar ook bij vlagen is het een aanslag op haar laatste restje mentale kracht.

Mijn vraag gisteren.. " Ben je een beetje bijgekomen?"

Haar antwoord: "Mij naar Egypte sturen om bij te komen is net zo krom als iemand met 1 been een step geven en zeggen.. "ga maar lekker steppen!" " (was wel met de nodige zwarte humor.. dat wel)

Gelukkig.. we hebben straks nog tien dagen gewoon Friesland...

Vriendschappen.

(Nog een keer over mijn kind )

Mijn zoon is een echt "doe" kind, met veel activiteit, veel interesses, veel sport, veel muziek. Vorig jaar zomer was hij de hele zomer op het basketbalveld in de buurt te vinden. Daar heeft hij inmiddels veel vrienden gemaakt. Het is een leuk veld, veel jongeren, geen ellende, geen ruzie's, gewoon een heel leuke plek om te spelen. Dat doen ze dan ook, jong en oud door elkaar. Hoe groter en beter de basketballers, hoe mooier mijn zoon het vindt.

Eentje was vorig jaar al zijn favoriet. Yuma. Een 24 jarige student. Vaak hoorde ik die naam vallen. Hij heeft veel basketbaltechniek van hem geleerd. In de winter was het contact er weinig, maar nu is het weer volop zomer en buitentijd. En Yuma is er nog. Regelmatig loop ik langs dat veld, als ik naar de supermarkt wandel, en altijd wordt er druk gespeeld. Natuurlijk heb ik wel eens mijn vragen over die vriendschap. En stel ze zoon ook. Maar die wordt alleen maar verontwaardigd als ik wel eens twijfel aan de goede bedoelingen van die Yuma. Een keer riep zoon me: "Mam, kom eens" Ik liep op hem toe. "Mam, dit is nou Yuma". En ik maak kennis met Yuma. Aardige vent. Met aandacht blijf ik de berichten volgen. Yuma dit, Yuma dat.

Soms gaat hij hem ophalen, soms is hij daar even binnen. Ik blijf vragen stellen, maar kan niks vreemds vinden. Ik denk dat ik niet de enige ben die zo'n vriendschap nauwlettend in de gaten houdt. Omar vertel ik ook dat het vaak vreemd gevonden wordt, zo'n jonge knul met oudere knul. Omar vertelt me, dat ze het daar zelf ook al over gehad hebben, als ze weer samen naar het basketbalveld lopen. Dat anderen het gek kunnen vinden. Maar samen kwamen ze daar uit. Yuma heeft alleen een veel oudere broer. Omar alleen een oudere zus. Yuma heeft geen vader meer, Omar's vader is ook niet meer hier. Yuma is een geintegreerde allochtoon, Omar is een soort allochtoon. Ze beschouwen elkaar als grote/kleine broer. Einde discussie. Afgelopen weken hebben ze dagen lang in Yuma's tuin gewerkt. Struiken gerooid, terras aangelegd. Gebasketbald. Veel over computers gepraat. Soms gaan ze samen boodschappen doen op één fiets. Samen snacken. Yuma komt hier in huis. Yuma heeft een vriendin, wil trouwen. Soms loop ik langs bij zijn tuin als ze bezig zijn, altijd even een praatje..

Alle twijfels heb ik aan de kant gezet. Yuma haalt het beste uit Omar naar boven. Omar gaat door het vuur voor hem. Yuma is zijn grote voorbeeld. Van de week zegt Omar.. "Ik ga mijn f*cking best doen op school en dan ga ik ook Technische Bestuurskunde studeren!"

Vinden jullie dat het kan? Zo'n vriendschap? Toch eigenlijk erg dat je eerst moet denken dat het niet klopt.?

Weer op de bank...

Gisteren waren zoon en ik weer samen op de bank. Zoon moest en zou zijn bankpas activeren, al staat er nog maar 3 eurocent op zijn rekening. Waarom? Omdat een bankpasje in je portemonnee wel stoer staat bij je vrienden. Tijdens de handeling zegt de baliejuf.. "Maar ga je dan dit jaar wel je best doen op school?" We kijken haar aan. "Je weet het nog!" zeg ik verbaasd. "Ja, zegt ze.. zo'n bijdehandte jongen vergeet ik niet gauw." Dat was hier

Verhuisd

Mijn zus is met vriendje verhuisd. Zoon en ik samen vanavond het huis gaan bewonderen. Terwijl we de afslag nemen, vraagt zoon "Waarom zijn ze niet in Betonnen gaan wonen?" Ik kijk hem vragend aan. "Betonnen?" Het duurt even.. dan zie ik de afslag weer. "Houten"

Vrijdag=weekend

Let op, gewoon moeder-gekeuvel. Lezen op eigen risico

Voor de zomermaanden is vrijdag mijn vrije dag geworden in plaats van de woensdag. Flexibel als ik ben werk ik mee aan deze meer gewenste situatie in verband met de bezetting in de zomermaanden. Dus had ik vandaag al weekend.

Als eerste stond een gesprek op een school op het programma. Het rapport van zoon liet geen andere keus dan een niveau te zakken. Maar dan wel naar de school die IK kies en niet naar een school (lees locatie) die de school in haar fabrieksprocessen al voor mijn zoon gekozen had. Echter, ik kwam een wachtlijst tegen. Spanning tot gisteren. Maar toen kregen we dan ook te horen dat er plaats is. Zoon niet blij. Logsich, hij moet zijn beste vrienden achterlaten. Op de school ontmoeten we drie leerkrachten, waaronder zijn toekomstige mentor. En daar had ik een enorm goed gevoel bij. Toen we eenmaal ingeschreven hadden en het steeds tastbaarder werd dat het echt ging gebeuren, bleek dat er nog aardig wat gepraat moest worden tussen ons beiden. Ik stelde voor omdat op een leuk horecaplekje te doen. Dan hield ik tenminste zijn aandacht even vast...

Maar eerst naar de bank. (Nog steeds zo voorkomend als toen) Terwijl ik mijn ding aan de balie doe, vind ik een briefje van € 5,- in mijn portemonnee. Ik schuif het naar zoon en zeg:"Hier voor je rapport" Hij kijkt me een beetje schuin aan en lacht wat. De baliejuf zeg: : "Ach..beter iets dan niets" , waarschijnlijk denkend dat zoon het niet veel vind. Waarop zoon wat lachend zegt; "Het is meer Iets voor Niets" We moeten er beiden om lachen...

Dan door het winkelcentrum terug. Even "Electronica kijken". Met een jongen loop je toch anders door een winkelcentrum dan een meisje.. Na alle surroundsystems en mp3 spelers kijk ik stiekem even bij de camera's. Daar staat "de mijne". De originele prijs is doorgehaald. De lagere prijs ook. Dan toch even vragen wat ie dan wél mag kosten. En dat is niet veel. Dan begint het twijfelen.. wel.. niet.. wel .. niet.. Zoon moedigt me
aan het wel te doen. Mama zonder camera is geen mama. De belastingcentjes zijn binnen, de kinderbijslag is binnen. En onverwacht ook nog een loonsverhoging én ik krijg wat geld voor mijn fotowerk van gisteren. Ik doe het! Ik ga weer digitaal!

Het praten is gelukt.. de koffie was lekker. En we hebben een heerlijke middag. Zoon heeft zijn kleedgeld van de bank gehaald en ik ga hem laten zien waar hij veel voor weinig kan krijgen. We gaan naar de Haagse Markt. Daar aangekomen kijkt zoon eerst wat bevreemd op de drukke, meest kleurrijke markt van Nederland. Nooit geweest. Maar direkt al een broek gevonden die aan al zijn (modieuse) eisen voldoet en dat maar voor 5 euro. Dan begint het pas echt. Samen slenteren we over de markt, de ene "schat" na de andere vindend. Zelfs met mij zoekt ie enthousiast mee. We onderhandelen, praten, zoon is attent, helpt mensen.. Mijn gedachten gaan naar het hoofd van zijn school.. "ik heb hem ervaren als een onprettig en niet positief persoon" Naar welk kind heeft hij in godsnaam gekeken??? Na wat zakken vol fruit... een zak met geroosterde pinda's... sjouwen we alles naar de auto.

Man, wat geniet ik, wat een zonnige middag. Mijn kind lijkt er in te berusten dat het anders wordt na de vakantie, kan weer genieten en was weer scherp met zijn humor als voorheen. En de eerste foto is gemaakt .

Spannend

Voor dochter niet meer... die is gewoon zonder herkansing over naar MBO-SPW 2e jaar.. Klinkt simpel. zoals het hier staat... Maar voor iemand die "Geeneens VMBO heeft" zoals broer vaak plagend zegt.. is dat een knappe prestatie. Een aantal jaren onderwijs missen en als bijna beste van de klas eindigen.. dat vind ik een gigantische prestatie!

Die broer die zegt dat ze "geeneens VMBO" heeft, zullen we vandaag een indicatie krijgen of híj dit VMBO wel weet te halen. Cijfertjes sprokkelen* bij de leraren. Later in de week de besprekingen. Normaal zou je zeggen, "ik hoop dat mijn kind geen "bespreekgeval" is. Laat ik het zo uitdrukken.. ik hoop dat mijn kind een bespreekgeval is... "En op zijn blauwe ogen overgaat" ...

* Sprokkelen.. bij de leraren langs om je eindcijfer te halen. Er is niks meer te sjoemelen of te regelen.

Update Gemist! Na een drama van een laatste fiets die ook lek ging, een geleende fiets en een strenge ma aan de telefoon, kwam zoon om 10.15 onderweg een klasgenoot tegen. Ook hij had geen cijfers te horen gekregen. Sluitingstijd 10.00 uur. Op een schrijven van de school dat hier thuis aan het bord hangt staat.. 11.00 uur. En op de site van de school 10.30. Nu in ene 10.00 uur? Dit is de zoveelste mis-communicatie met de school... en weten we nog niks.

Update 2 Maar liefst 7 onvoldoendes.. Daar helpt zelfs geen praten meer aan. Rest hem alleen nog alles na rekenen.. Want hij vind zijn inzet (en cijfers) van afgelopen maanden niet terug! Maar kloppen zal het wel..

Géén huiswerk meer.

Géén huiswerk meer.. goed nieuws voor hem. En ook voor mij dus. Mijn koppie erbij houden voor de dingen die mezelf aangaan is al een opgave. Daar dan ook nog het denkwerk voor hem bij. "Heb je dit?""Heb je dat bij je?" Heb je nog huiswerk?" Weet je het zeker?" Zucht.. we worden zo moe van elkaar!

Maar vandaag waren de laatste toesten. Yippie! Voor zijn gevoel redelijk goed gemaakt. Nu wordt het afwachten. Lang wachten. Ik betwijfel het. Net las ik nog eens de regeltjes voor de overgang naar een volgend jaar. Eén onvoldoende maar.. dat gaat vast niet lukken. Of wel? In ieder geval heeft ie een onvoldoende voor tekenen.. Het zal je toch niet gebeuren? Van school moeten omdat je niet zo mooi getekend hebt?????

Maandag krijgt hij zijn cijfers..

Maar nu.. zo goed als vakantie. Tot ergens rond 24 augustus. Wat een eeuwigheid!

Dochter weet het vrijdag.. maar gek, daar maak ik me helemaal geen zorgen om. Daar is het bijna de vraag.. was ze de beste van de klas of niet?

Wat vooraf ging...

Vorig log liet me zoeken naar een stuk wat ik eerder schreef. Gevonden. Het verhaal gaat over het advies voor zijn schoolkeuze.. april 2004.

Ik ben wakker geschrokken door mijn zoon die naast mijn bed stond met: "Mam! ik moet vandaag mijn werkstuk inleveren..!! " Potverdorie.. wat had hij er al aangedaan?? Niks.. !! Hij vliegt naar beneden en zet pc aan om aan het werk te gaan. Dat gaat natuurlijk niet lukken. En dan hoor ik mezelf in de fout gaan. Ik, die het altijd zo goed weet voor anderen, roep naar beneden;"Omar, maak Soraya maar wakker en haal een werkstuk uit haar voorraad" Ja, ja.. ik weet het, helemaal opvoedkundig onverantwoord. Dan komt nu de maar. (natuurlijk ) De verhouding met zijn meester is al zo slecht. De vorige werkstukken heeft ie al zo op moeten zwoegen. Mag het een keertje makkelijk?? En voor zijn geluk, heeft zijn zus prachtige werkstukken getypt, dus geen gedoe met zijn rotte handschrift. Wat aanpaswerk en hij gaat het straks inleveren. Ik roep hem nog wel na; "lees even door wat er in staat, voor je het inlevert!"

Ik weet het.. fout, maar jullie doen toch ook wel zoiets stoms?? Uit liefde??
Tsjonge, en hoe je dan je eigen misdaden toch weer tegenkomt. Vanavond gesprek op school. Adviesgesprekken voor het voortgezet onderwijs. Direct aan het begin van het schooljaar was ons al medegedeeld dat zelfs het laagste VMBO met zo'n slechte inzet nog niet haalbaar was. Dus Omar en ik al dagen aan het praten. Hij moest en zou naar het VMBO waar zijn vriendjes ook heen gaan. En als dat VMBO Kader wordt.. ben ik daar echt niet blij mee! Waarom? Omdat die jongen zo beïnvloedbaar is als de pest. Omdat daar veel jongens zitten die hem negatief zullen beïnvloeden en er helemaal niks meer uit het koppie komt. Dan liever maar naar de school van MIJN keuze. Maar dat wil hij weer niet. Afijn, samen naar het gesprek.

Allereerst begint de meester hem de hemel in te prijzen over het op tijd klaar hebben van zijn werkstuk.. en dat zonder gezeur. Dus "dat de gesprekken van voor de kerstvakantie duidelijk invloed gehad hebben.. ". Dan mag Omar zelf vertellen.. wat hij wil. VMBO TL. Hij mag uitleggen waarom. En wat ie wil worden. Muzikant. Hij vertelt de meester dat ie met zijn vriendje al een lied klaar heeft liggen, (klopt, lekker rapnummer) Meester verbaasd.. "waarom hoort hij daar niks over in de klas??" (Ja, omdat die jongen je niet vertrouwd meester, met je geschreeuw) Dit even terzijde.

En ja, uiteindelijk vertellen de heren meesters dat hij VMBO TL kan gaan doen, dat dit veel inzet vraagt, werken, maar dat zij ook zien dat Kader voor hem fout gaat aflopen. Dat ze zien aan zijn werkstuk dat ie het wel kan. Dat zijn koppie zelfs havo aankan, maar zijn instelling hem daar niet bij helpt. Omar opgelucht. Belooft ze dat ie echt goed gaat werken. Ik opgelucht en zal zeker mijn best doen hem te stimuleren en bij de les houden. En hij belooft me op zijn volgende werkstuk zijn f*cking best te doen!

Nog een toetsverhaal dan??

Zoon.. zeer twijfelachtig rapport. Vorig rapport stonden 6 8 onvoldoendes op. Voor overgang mogen dat er maar 3 zijn. Als het een 5 is. Een nog lager cijfer, dan mogen dat er maar 2 zijn. En niet overgaan betekent in zijn geval zelfs een nivo zakken en dat is naar een ander locatie. En dáár heb ik hem niet graag. Dus vorige toetsperiode is er (eindelijk) hard aan gewerkt en zowaar aardig wat voldoendes gehaald. Maar nog niet genoeg.

Vorige week was de rondleiding op de andere locatie en ja, daar was zoon bij. Het zwaard hangt dreigend boven zijn hoofd. Afgelopen week weer een toetsweek. Wat projecten redelijk afgerond. Het kan nog steeds alle kanten op gaan met hem. Het blijft, denk ik, gaan om honderdsten achter de komma. Van de week had hij een inhaaltoets van Frans. Niet zijn hobby. Maar.. er is geleerd, al is het in mijn ogen nog niet genoeg voor een voldoende.. (Dat verrotte basketbalveld vlakbij de deur ook! )

's Middag komt ie thuis. Het eerste wat hij zegt is, voor ik iets kan vragen.. "Natuurlijk een voldoende!" En dan komt het verhaal. Hij had een inhaaltoets. De rest van de klas had hem al gedaan. Dus vraagt zoon of hij op de gang zijn repetitie mag maken, want dan kan hij zich beter concentreren. Dat mag. Als hij op de gang zit te werken komen zijn vrienden uit andere klassen langs. Mét hun franse boek. En keurig zoeken zij de antwoorden voor hem op. Wat tweede klassers komen er langs en blijven ook staan om te helpen. De toest gaat lekker. Net voor de twee laatste vragen komt de leraar naar hem toe. "Omar, kom maar terug naar de klas, ik denk dat je je daar beter kan concentreren". Omar gaat terug en maakt zijn laatste twee vragen. De leraar neemt het gewoon in als gemaakt. Zou het nou echt zo zijn dat hij er zó mee wegkomt? Zou het zo kunnen zijn dat de leraar meewerkt om hem zo nét over de streep te krijgen? Ik kan het me bijna niet voorstellen, maar het is gebeurd. Het zou betekenen dat er net genoeg onvoldoendes weggewerkt zijn.. Eerder is er net zoiets gebeurd. Kijken of ik dat verhaal nog kan terug vinden...

Toetsweek

Beide kinderen zijn hard aan het toetsen. Eentje is echt puntjes aan het vergaren om over te gaan. Als dat nog lukt. De ander gaat het waarschijnlijk makkelijk redden. Die laatste gisteren...

Ik kom om vijf uur thuis en ze ligt in bed. Moe van het studeren en de twee zware toetsen van vandaag. Ik ga haar wakker maken en roep haar naam. Verschrikt kijkt ze op, kijkt op de wekker, schiet recht omhoog en roept vol paniek "Mam!!" Ik vraag haar wat er is, denk dat ze eng droomde. " Mijn toetsen!!" Dan begrijp ik wat ze bedoelt.. en zeg: " Rustig maar, je bent al wakker geweest vandaag, naar school geweest en heb je toetsen gedaan" Gerustgesteld laat ze haar hoofd weer op het kussen vallen. Niks gemist.

Laatste dag vandaag voor haar en dan vakantie.. met een beetje geluk.

Vakantiestress

Lees ik ergens op een log dat kinderen van gescheiden ouders het soms zo slecht nog niet hebben als het om vakanties gaat. Maar soms is het heel gecompliceerd. Stel dat je vader nou niet in Nederland woont, en je hem dus gewoon het hele jaar niet ziet. Hoe de zomervakanties door te brengen is dan bij voorbaat al geen discussie meer, je gaat gewoon naar je vader toe. Als je dat vanaf je negende tot je dertiende al doet, en nog een flink aantal andere vakanties ook, dan zou je zeggen.. je weet niet beter en doet dat gewoon.

Maar ineens gaat er heel veel spelen in het koppie. Herinneringen over de keren dat je daar was, en het afscheid heel moeilijk vond. En soms zelfs niet in het vliegtuig terug naar Nederland stapte. De keren dat het met de "stiefmama en stiefbroertje" niet lekker liep. Je eigenlijk je vader nooit voor jezelf had. Maar ook ten tijde van vliegtuigrampen. Dan zit je daar alleen in de lucht, zonder mama, zonder papa. Stel dat het vliegtuig nu neerstort? Ga je daar alleen! Al die dingen spelen door je hoofd. Op een keer zeg je.. "Het is genoeg. Ik ga niet. Hij komt maar hierheen" De afgelopen zomervakantie liet je je nog ompraten en geloofde mama, toen ze zei dat je volgend jaar zelf mocht kiezen. Nu is het volgend jaar, je hebt gekozen, het is aan je vader verteld.

Na heel wat telefoontjes zijn je vader en moeder er dan uit. Hij komt hierheen. Omdat jij echt niet wilt. Voor jou speciaal komt hij na vier jaar weer een keer naar Nederland. Je glundert. Zelfs de datum wordt nog vervroegd, zodat hij bij je Hapkido-examen en de rapportuitreiking kan zijn. Je gaat alle dagen bij hem slapen, gaat voor eten zorgen, laat hem al je dingen zien. Intussen kun je lekker je vakantiebaantje doen. Je bent helemaal happy. Je vader komt naar JOU toe.. een gevoel wat je zo graag een keer voelde.

Ergens houd je wel rekening met het feit dat het "allemaal misschien weer niet doorgaat". Want wel vaker zijn er dingen beloofd, die weer niet doorgingen. Maar het ticket is geboekt, mama is het wezen vastzetten in Den Haag en gaat vandaag betalen.

Dan is het avond, MSN, "Ik kom niet want... " En dan volgen er wel vijf redenen. Je wilt al niet meer luisteren. Je weet alleen maar dat je weer teleurgesteld bent, weer niet het belangrijkste in je vaders leven. Je denkt dat ie liever bij dat Kut-stiefbroertje blijft.

Je moeder zal wel weer met je willen praten, zal je wel weer proberen te overreden dan toch maar te gaan, "omdat je vader je vader blijft". Maar ergens weet ze ook wel dat praten deze keer niet helpt. En ze weet ook dat ze je beloofd heeft dat je dit jaar niet "moet". Wat vasthoudendheid betreft ben je precies je vader.. en deze keer is het menens.

Je zus.. zou ook zo graag weten waar ze aan toe is. Misschien krijgt ze vandaag wel een Ja op dat hele leuke vakantiebaantje. En dan? Dan moet ze vertellen dat ze het toch niet doet, want ze gaat naar haar vader. Ze is anders, ouder, wijzer. Past zich aan.. door begrip, medelijden, missen, schuldgevoel. Maar die lange onzekerheid, dat is niet haar favoriete situatie.

En zo is het half juni.. en niemand weet waar hij aan toe is in de vakantie. Zo leuk is het niet.. kind zijn van gescheiden ouders. Ging je maar gewoon lekker vier weken naar een camping zoals je vriendje..

Nog meer Egypte-ervaringen..

Hier Hier Hier

Weird

Al even is er niet veel telefoonverkeer met pa in Egypte omdat hij geen telefoon meer heeft. Vanzelf neemt de behoefte ook af. Eerst een buurvrouw bellen, dan ophangen, wat later nog eens bellen.. een flinke barriere. Ook pa belt niet veel. Zelfde euvel en heel duur.

Vanavond zegt dochter.. "ik mis papa, ik ga bellen" "Ja, maar dan moet je weer via de buurvrouw enzo en over twee weken kun je lang bijpraten" zeg ik nog. Maar dat doet er niet toe. Ze wil toch bellen. De speciale inbelkaart gepakt, begint het inbelnummer te draaien, maar de verbinding doet raar. Veel bijgeluiden. Na enkele ogenblikken zegt ze "Hallo? " "Hallo, met papa" Zonder het nummer gedraaid te hebben, of het overgaan van een telefoon, is daar haar vader. Hij belde. Miste haar...

Raar he?

Zomaar een dag

Laat ik beginnen met vertellen dat ik mijn kinderen afgelopen maandag ernstig wees op het feit dat ze hun beider ochtendhumeur botvierden op mij. En dat wel vaker. Dus mocht je na het lezen van onderstaand stukje denken met een gelukkig gezinnetje a la Waltons te maken hebben, dan is dat bij deze dus alvast gecorrigeerd. Maar vanmorgen.. was de dag beginnen met een lach.

Eerst roepen. Bij de een naar binnen.. " Omar", kom je?? Een vrij wakker "Ja" is het antwoord. Mmm.. een redelijk begin. Geen gebrom of gesputter. Dan de ander.. "Soraya, kom je? " Knikt ook al vrij levendig. Gelijk schiet het door mijn hoofd; "Zo.. dit gaat mijn dag worden! " Zelf ga ik dan alvast naar beneden voor mijn broodnodige mok koffie. En even pc aan. Langzaam aan hoor ik alles tot leven komen. Dochter die gisteren nog redelijk ziek was, met twee aspirines ging slapen, meldt zich als eerste beneden. Al zou ze half dood zijn, ze moet naar school want vanmiddag heeft ze voor het vak Drama een poppenkastvoorstelling met haar studiegroepje, voor het belangrijkste laatste cijfer. (Dat ik daar niks van wist en haar gisteren thuis aantrof met een eigengemaakt varkentje in haar hand, al spelend aan de eettafel, en ernstige vraagtekens bij haar geestelijk welbevinden stelde, is weer een ander verhaal)

Ze was dus ziek geweest en op de vraag " Mam, als we dan toch bijna gelijk de deur uitgaan, kun je me dan even naar school rijden?" Om het arme kind een half uur fietsen te besparen doe ik dat.

Intussen hoor ik ze boven druk met elkaar kletsen en geinen. Omar heeft en aktiviteitenprogramma en gaat de eerste twee uur kanoën. Dat ik daar verder nog geen info over heb gehad, moet ik toch de mentor eens over aanspreken. Dat weer terzijde. Boven hoor ik zus tegen broer zeggen " Heb je nou al je sportspullen in je tas? Je kano enzo?" Ja, ja.. laat ze zelf haar varkentje maar niet vergeten.

Als ik dan boven ben, gaat zoon de deur uit. Vrolijk en opgewekt. Lekker kanoën. Dochter en ik zijn wat laat. Ik roep haar gauw haar brood te pakken en in de tas te doen. " Welk brood?" Dat op de keukentafel ligt. Er ligt niks. Dan heeft zoon dus een broodtrommel met 6 boterhammen, een pakje met twee boterhammen, een pakje met vier crackers, een 750 ml fles Jus d'orange en een 500 ml fles jus d'orange in zijn tas gestopt! Die zal geen honger hebben vandaag!. Maar wij hebben helemaal geen brood meer. Dan maar wat geld mee voor de kantines.

Dochter is niet ziek meer. Op mijn vraag hoe ze mijn gisteren geknipte haar vind krijg ik te horen: "geil koppie" Oeps.. Daar had ik de kapper niet om gevraagd. En zo geinend gaan we de auto in. Inmiddels is wel duidelijk dat zij niet meer op tijd is. Maar dat schijnt niet te deren. We moeten nog tanken. Daar dan maar wat te eten/drinken kopen? Nee, we besluiten naar de supermarkt te gaan, dat scheelt een hoop geld. En daar werkt haar " het wil maar niet lukken met de relatie" liefje. Ik zeg haar dat ie nu toch niet werkt. " Nee, dat moet ook, dan kunnen zijn collega's zeggen dat Soraya niet meer komt als hij werkt, maar alleen nog maar 's morgens vroeg" Tsjonge, wat is die weer bij de hand op de vroeg morgen. Onderweg komen we nog veel meer " geile koppies" tegen, maar dat zijn dan meer jongens van rond de twintig.

Anyway.. een vrolijke rit. Zo had ik haar alweer even gemist. Ik heb haar bij school afgezet en ga door naar mijn werk. De dag gaat lekker..

Op mijn werk.. een telefoontje van thuis. Thuis? Daar mag niemand zitten nu! Het is Omar. Ziek thuis gekomen. Er was voor hem geen kanoën, maar fitness. Gedrild op een spinningtoestel. En daar kon zijn net herstelde rug nou net niet tegen. Kotsmisselijk op de fiets naar huis, bij vriendje even plat op de bank.. en daarna door naar huis. Daar ligt hij nu.. weer een paar dagen uitgeteld.

Op bijna hetzelfde moment een mailtje.. Soraya mailt van school. De toets met her varkentje gaat niet door vanmiddag. Een mede-student heeft geen stem en nu is de toets een week uitgesteld. Verontwaardeging. Zij zou doodziek die toets doen.. en de ander verliest haar stem door gekkigheid gisteren! Maar de verse croissantjes waren lekker.. zegt ze. Ik ga maar rustig door met werken..

Vanavond.. een tapazbuffet met salsaband en dansen, op het strand van Scheveningen.. op uitnodiging van een werkrelatie.. Ik kan het allemaal slechter bedenken op deze warme dag. O, ja.. dan ook nog een allerliefst smsje.. terwijl ik dit tik. En tussendoor een lunchafspraak gemaakt met collega die ik te lang niet gesproken heb..

Zeg.. ik ben ff weg. Even genieten.

Moederdag...

Ik houd niet van commerciele dwang. Ik houd niet van cadeautjes omdat "het zo hoort". Maar als er zelfs geen kopje koffie op bed is?? (Nee, ik houd ook niet van ontbijtjes op bed) Maar als die koffie er dus ook al niet is..?? Dan is het wel een kale moederdag.. en dan laat ik dat ook wel even heel onsubtiel weten...

Later in de auto( naar mijn ma, die ook al geen kado's wil, iets erfelijks dus) .. komen we er weer op terug.

"Maar mam, we overladen je wel het hele jaar met al liefde"

en de ander;

" Als ik niet zo veel van je zou houden, zoals ik doe, deed ik veel meer dingen die andere kinderen ook doen"

En eigenlijk waren dat hele mooie moederdagkadootjes...

To Bom or not to Bom

Gisteren was het weer tijd voor moeilijke dilemma's. Zoon vertelde al twee dagen dat er woensdag een aanslag op school gepleegd zou worden. En dat hij dus niet naar school zou gaan. Er zou op school een dreigbrief gekomen zijn van een weggestuurde leerling. Al twee dagen liep er politie op school rond.

Mijn mening was gelijk, dat als de school niets zou laten horen er gewoon naar school gegaan zou worden. Maar het bleef dus steeds terugkomen in de gesprekken. Er was echt angst. Gisteravond op de verjaardag van mijn moeder weer. Ik zeg hem nog.. "Jongen, denk je nou echt dat, als er echte dreiging zou zijn, ze iedereen gewoon naar school laten komen om met duizend jongeren de lucht in te vliegen? Je hebt niks van school gehoord" Wat later vist hij toch een brief uit zijn tas. De school maakt zich geen zorgen, iedereen wordt gewoon op school verwacht. Er was geen dreigbrief, maar een "verhaal" wat de ronde doet.

Op weg naar huis wordt de discussie weer gevoerd. Wel/Niet. En ik heb dan een dilemma. Ik ben zelf overtuigd dat het loos alarm is. Hij is oprecht bang. Dus kan ik het niet afdoen met "Je gaat!" Ik bied nog aan hem weg te brengen en te bekijken wat de situatie daar is, maar dat moet natuurlijk niet he? Je moeder moet je niet naar school brengen. Uiteindelijk de discussie moe, medelijden met zijn piekeren, zeg ik.. "doe dan maar wat je denkt dat goed is" En vertel hem er wel bij dat het thuis dan een dag Frans leren wordt.

Vanmorgen kom ik beneden en zit hij al aangekleed beneden. "Ga je toch naar school?" vraag ik. "Ja, dat moest toch?" is het antwoord. Redelijk opgeruimd gaat hij naar school. We geven elkaar toch nog wel een paar extra zoenen als hij de deur uit gaat.

Maar weer.. Wat een zieke wereld.. Moet je als tiener tegenwoordig denken of er wel of niet een bom op je school af zal gaan. En als moeder mag je bijna wel een professionele hulpverlener in het traumateam zijn...

Ziek

Gisteren.. "mam, ik voel me ziek". Nee he? weer op maandagmorgen dat zelfde zinnetje. En weer mijn twijfels. Hoe kan iemand zich steeds op maandagmorgen ziek voelen? Ik weet wel dat er hele hordes Nederlanders zijn die op maandagmorgen die neiging hebben, maar als 13-jarige knul moet je daar nog geen last van hebben. Omdat een gang naar de wc vaak ook verlichtend werkt adviseer ik hem daar maar eens de tijd voor te nemen. Dan maak ik wel een briefje dat hij het eerste uur legaal gemist heeft. Zo gezegd, zo gedaan... en ja, na een poosje vertrekt hij dan toch maar naar school. Duidelijk "verlicht"

s 'Middags gaat op mijn werk de telefoon. "Mam, ik ben thuis, ik ben écht ziek" Dat hoefde hij niet te zeggen, dat hoorde ik zo wel. Wat vroeger dan anders ben ik ook naar huis gegaan. Daar ligt een ziek mannetje op de bank. Koorts, snot en hoesten. We móesten nog naar een afspraak laat in de middag en daar heb ik hem toch maar even mee heen genomen. Maar de jongen was maar half op de wereld. Toen we thuiskwamen is ie gauw weer op de bank gekropen.

Vandaag had ik de wekker wat later gezet, want ik hoefde alleen mezelf de deur uit te werken. En dat gaat natuurlijk in wat minder tijd. Om acht uur werd mijn slaapkamer deur open gegooid. "Mam, ik moet naar school!" "Nee, jij moet niet naar school,"zeg ik tegen de aangeklede jongen. "Jij gaat vandaag nog lekker op de bank liggen. "Nee, ik ben beter en ga naar school!" Om te bewijzen dat ie niet meer ziek is, gaat hij hard staan schudden met zijn hoofd. Doet geen pijn meer.

Ik moest van een heel verre planeet komen en was absoluut niet in staat tot snelle akties. Wellus, nietus volgt. De jongen moet en gaat naar school. Tegen de tijd dat ik mijn benen over de bedrand gegooid krijg, hoor ik de schuurdeur al. Ik kan nog naar het raam strompelen en hem vragen hoe dat dan zit met zijn eten. "In mijn tas" Rare gozer... en met toch wat bewondering die ik hem tussen de auto's door manouvreren en met een rot gang naar school racen..

Even later zit ik hier.. hoor ik weer de voordeur. Een heel wat rustigere jongen staat weer binnen. "Wat doe je nu?" "Ja, dan ben ik weer te laat.. de achtste keer, weer een briefje, geen brood bij me, geen geld" zegt het teleurgestelde ventje. "Maar nu ga ik me nu weer een dag rot vervelen". En met een hoofd vol snot, hoestend en duidelijk nog ziek gaat hij weer op de bank liggen..

Ziek

Nee, niet ik. Zoon had een heerlijk weekend met alleen maar basketbal, basketbal en basketbal.. Vanmorgen was hij ziek. En dan dat goed inschatten... dat is lastig. Echt ziek? Moe? Schoolziek? Ik weet het niet. Dus voordeel van de twijfel.. hij zit thuis. Wel met de toegevoegde zin: " maar dan is er ook vanmiddag en vanavond geen buiten gaan en basketballen...

Als de ziekte gesimuleerd was, krijgt ie zo tegen 5-en pas echt de ziekte in

Klef stukkie

Ik ben een goeie in kleffe stukkies schrijven he? Die vloeien vanzelf makkelijker uit mijn toetsenbord dan de vervelende dingen die ik ook mee maak. Ik had ze van alle twee deze dagen.. Dat vervelende stuk moet ik nog even over nadenken. Afwegen of dat wegens de privacypolicy ten op zichte van mijn kinders er wel in kan.. Het andere kan ik al wel vast kwijt. Iets waar ik weer erg om moest lachen..

Vanmiddag liep ik met mijn dochter in het winkelcentrum. Alle twee vrolijk door het onverwachte en niks-moeten uitje. We liepen te lachen en beetje gek te doen. Zegt dochter; "kijk nou uit, anders zeggen ze allemaal.. wat doen die moeder en dochter gek. Of zouden ze niet zien dat ik je dochter ben? " Dan bepraten we of we op elkaar lijken of niet. Vergelijken met foto's uit mijn jonge jaren is het duidelijk mijn dochter.. ondanks haar oosterse trekjes. Maar nu? Ik zie het niet maar zou vereerd zijn als ze op mij leek.

Drie minuten later staan we aan de balie van de bank. De dame helpt ons vrolijk. Na een goedenmiddag zegt ze.. "Zo.. je kunt wel zien dat jullie moeder en dochter zijn" Met open mond kijken dochter en ik elkaar aan.. nooit werd ons dat zo door een buitenstaander verteld.

Raar.. heel raar..

Weer die kleine wereld..

Al vaker heb ik hier geschreven hoe klein de wereld soms is..

Zoon heeft een nieuw vriendje wat in korte tijd heel hecht geworden is. Vorige week werd er zelfs voor het eerst bij elkaar gelogeerd. Omdat ik toch wilde weten waar hij heen ging ben ik hem zelf weg wezen brengen om met de moeder van vriendje kennis te maken. In de gang wisselden we wat dingen uit. Nee, ik ging niet verder naar binnen want er was bezoek bij mij thuis en moest dus gauw weer naar huis..

Vandaag komt hij met het verhaal. Vorige week zat de oom van vriendje daar binnen terwijl ik in de gang praatte, en hij vertelde Omar later, dat hij de stem van mij herkend had.. als de stem van de vrouw van H.
En ja.. volledige beschrijving van H, de vader van zoon, klopte.. Knap, dure bril, beetje donker, juiste adres.. Bleek jaren geleden een goede vriend van H. te zijn en bij ons in huis geweest te zijn.

Nu kan ik me de naam van die man niet herinneren. Maar apart blijft het wel.. om bij je beste (nieuwe) vriendje.. een vriend van je vader, die al weer jaren het land uit is, te ontmoeten...

Quote van de eeuw (voor mij)

Dochter kwam thuis met enthousiaste stapverhalen. Om de quote te begrijpen moet ik even wat achtergrond vertellen. Na jaren "niet leven" is ze weer terug in het leven. Na vier jaar komt ze de jongeren weer tegen die bij haar in groep 8 zaten.. die nog weten dat ze haar naam niet op het bord durfde te schrijven, die weten dat ze geen antwoord op vragen gaf omdat ze haar stem niet durfde te laten horen. Die weten dat ze niet met de musical meedeed.. omdat dan al die ogen zouden kijken.

Ze komt ze weer tegen in de discotheek nu. Verschillende hebben al hun verbazing uitgesproken over de verandering. Zien haar dansen en flirten. De mooiste jongens zijn blij met haar te "mogen" dansen.

Gisteren zegt haar toenmalige "verkering",vol bewondering, nadat hij haar en vriendin op een tafel heeft zien dansen...

Vergeleken bij vier jaar geleden ben je wel "helemaal van God los nu he?"

En voor de erg-ingewijden is het misschien wel duidelijk dat dit nog meer betekenis heeft dan wat er eigenlijk bedoeld werd.

Ik gloei

Vanmiddag heeft mijn lief zoontje (13) bij een vriendje een hele geluidsset aangesloten. Jongen kon het zelf niet. Zijn moeder was vol bewondering over de technische kunsten van mijn zoon. "Waar heb je dat geleerd? " vraag ze hem.. "Van mijn moeder" zegt mijn lieverd... Zie je me nog gloeien van trots??

Sneeuwpret

Om half tien gisteravond zijn we naar buiten gegaan. Het natuurgebied achter ons huis in. Ik waande me echt in een wintersportgebied. Al ben ik daar nooit geweest.. zo stel ik het me voor. Normaal een groot donker gebied, waar ik 's avonds niet kom. Maar nu sneeuw, licht, groepjes oudere jongeren met sleden, plezier en uitgestrekte ongerepte sneeuwvelden. Midden in is een grote heuvel.. en daar was het leuk spelen.

Snowboarden.. gewoon de wieltjes van je skateboard afhalen Een vuilniszak of boodschappentas is een goede slee ` Whèèèèèhh! Rollend gaat nog beter dan een vuilniszak Wat glijdt het snelst.. de tas of de zak Tóch een keertje.. En thuis is er warme chocolademelk.. en bedtijd.

Wat een stelletje..

Dochter is nog steeds niet thuis. Vermaakt zich in Den Haag met een paar vrienden die ze heeft leren kennen in de tijd dat ze met elkaar in therapie zaten. En zo af en toe gaan ze met zijn vieren nog wat leuks doen, al zit iedereen nu weer in het gewone leven...

Gisteren na de film dus niet naar huis, maar bij vriendin geslapen. Geen probleem. Ja, toch wel een probleem. Ze heeft haar medicijnen niet bij zich. Net belde ik haar of ze er al aan kwam.. Nee, ze hebben nu lol bij een pier. De jongens zijn aan het vissen! Wel heeft ze ijskoude voeten in die puntlaarsjes.""Kind..geloof je nu dat moeders altijd gelijk hebben??"

Maar de medicijnen.. "heeft één van de anderen ze niet voor je? " vroeg ik. "Nee", zegt ze.. "Allemaal wel medicijnen, maar niemand dezelfde.. We hebben ze al naast elkaar gelegd" En samen moesten we daar om lachen... Toch wel leuk, zoals je later zelf om je ellende kan lachen.

Dode psychoot

Vandaag was het eindelijk zover. Ze is dood. Lang had ik er op gewacht. Maar zoals altijd, wat je het liefst van de aardbodem ziet verdwijnen, blijft het langst in leven...

Waar heb ik het over? Een psychotische hamster. Dochter wilde jaren geleden graag een hamster. En die kwam er ook. Maar.. het kind heeft er geen plezier van gehad. Hij beet vanaf het eerste ogenblik tot aan zijn dood. Elke keer als ze hem oppakte om wat te kroelen, werd ze gebeten. In het begin doorstond ze het nog, maar op den duur gaat daar ook de lol vanaf. Dus hamster kreeg keurig zijn eten, zijn drinken, zijn speeltjes, maar oppakken was er niet meer bij. Ik had het beestje al met hok en al verhuisd naar de gang boven omdat de hond het ook wel een leuk speeltje vond.. en daar stond ze te staan. Wachtend op.. ja op wat? Wat is het doel van het leven van een hamster??

Normaal wordt zo'n beestje een jaar of twee. Maar deze niet. Ik denk dat ze ruim meer dan drie jaar oud is geworden. En ik durfde al helemaal het beest niet aan te raken, bijten of niet bijten. Als de kinderen dan op vakantie waren had ik allerlei methodes ontwikkelt om het hok te verschonen, zonder het beest aan te moeten raken.. en het werkte!

Maar nu was het al enkele dagen stil in de kooi. Ik vroeg zoon om eens te komen kijken. Er zat inderdaad geen leven meer in. Dan vind ik dat toch weer een beetje eng, dus zoon mocht de kooi naar beneden dragen, ik hield de Kliko open en we hebben het er zo ingeschud. Nee, geen begrafenis, geen doosje.. niks. Zo in de Kliko. Ik gooide het deksel dicht en liep weer naar binnen. Zoon, op zijn sokken op de besneeuwde straat deed het deksel weer open.. en bleef enkele ogenblikken met gepaste eerbied bij de open Kliko staan.. en deed toen rustig het deksel weer dicht. "Wat doe je nou?", zeg ik.. "Nou het was toch Angel, die jaren bij ons gewoond heeft, die kun je niet zo maar snel weggooien.."

Dus toch nog een soort begrafenis..

Mijn kind met hoofddoek?

Al een tijd staan de hoofddoekjes ter discussie in de nederlandse pers. Natuurlijk is er in ons gezin ook over gediscussieerd.  Zeker in zo'n gezin met verschillende achtergronden is het een hekel punt. Het dragen van een hoofddoekje. Ik was er in het begin geen voorstander van.  Het kind komt in zo'n uitzonderingspositie terecht. Op school, tussen vrienden, de familie. Wie kan daar nou begrip voor opbrengen?  We hebben toen in, moeizaam, overleg besloten, dat het kind zelf mag beslissen. Op de basisschool zou het  kind de enige zijn die met zo'n doekje zou lopen.. Ik had er moeite mee. Nu op de middelbare school zijn er veel jongeren die het wel doen. Eigenlijk wordt het nu meer een "erbij horen". En dus makkelijker om die beslissing te nemen, als je niet meer zo'n uitzondering bent.. "Mam, zal ik mijn hoofddoek op doen?" Ik zeg nog.. doe dat nou maar niet, je krijgt er alleen maar last mee. Maar op een gegeven moment heb je er als moeder weinig meer over te zeggen... Waarom last van hebben... zou je je kunnen afvragen. Omdat de school het niet wil. Ze kunnen met hoofddoek naar school komen, maar in de klas moet hij af. De school is daar heel streng in. Gaat de hoofdoek af, dan heb je weer het dilemma dat je haar niet goed zit.  's Morgens je haar goed doen, gel erin, in model.. dan het doekje erover. Als dat op school dan weer af moet zit het haar van geen kanten meer. Maar het kind is vastbesloten, de hoofddoek gaat op. De vader vindt het prachtig natuurlijk. Een kind wat net zo vasthoudend en zelfbewust is als hij zelf. Het wordt zelfs in verschillende kleuren en stijlen aangeschaft. Die bij dat shirt.. die bij die trui. Het mooiste is nog als de kleur ook weer in de schoenen terug komt. Gevoel voor mode kan het kind niet ontzegd worden.. Op zich kan ik dat dan weer erg waarderen. Het is niet zo maar blindelings volgen, maar moet wel van smaak getuigen. Ik heb me er bij neergelegd. Mijn kind zal met een hoofddoek door het leven gaan. Op hoeveel vooroordelen dat ook stuit. Hoe vaak ik ook zeg dat het een prachtkind is zónder die hoofddoek. Mijn familie is er al bijna aan gewend. Dan zal de rest van de omgeving het toch ook wel accepteren?? En ach.. misschien is het een tijdelijk iets en gaat ie straks weer af... Zelfs wat foto's mét hoofddoek plaatsen mocht...

Klik voor foto's

Vlinder

Ik heb je zien schuilen
Als een rups in de schaduw van het leven
Ik heb je zien huilen
Toen de zon geen warmte gaf.
Ik voelde de spoken die je gevangen hielden
Ik zag hoe je, gebroken, je eigen veiligheid zocht.

En nu mag ik ervaren hoe de vlinder zeer snel ontpopt.
Ik zie hoe donkere jaren
langzaam verdwijnen in het niets
Ik zie je onbevangenheid terugkomen in je daden
De vlinder opent haar vleugels wijd
Op zoek naar de mooie bloemen van het leven..

Ik wens je een veld vol met de mooiste kleuren
vrienden als honing
en een zon die je mooie vleugels verwarmt,
die de bloemen laat geuren..
vlieg.. en geniet!
Mama

Dit schreef ik eind 2002.. en nog steeds ervaar ik het zo, vlinder groeit nog steeds.